HER HİKAYENİN BİR ANLATICIYA İHTİYACI VARDIR

Birtakım otlar ve börek

2012-02-15T18:35:00.000+02:00

Ebegümeci.

Gelincik otu. (İlk defa gördüğüm otlardan, ayıp bana!)

Adını hatırlamıyorum. Satan teyze diliyle dişinin arasında bir şey söyledi ama ben o anda otlarla ilgileniyordum.

Bu da, o otların böreği. Yoğun aromalı bir tadı olmuş, ben sevdim.

Antalya'nın en çok pazarlarını seviyorum!

Shame

2012-02-15T17:17:00.000+02:00

Shame, 2011 yapımı.

Çoğunlukla filmler hakkında sayfalarca şey okuyup öyle geçiyorum başlarına. Pek çok sinema seyircisinin aksine, ne izleyeceğimi bilmek çok önemli benim için. Yönetmeni kim, önceki işleri neler, yüzünün akıyla çıkabilmiş mi öncekilerden, oyuncular kimler, önceki filmleri, başarıları, başarısızlıkları, ödülleri, yaşları... Bütün bu soruların cevaplarını bilerek seyrediyorum; o zaman, filmi sevmesem de, tatmin olarak kalkıyorum başında. Ama bazen, Shame gibi, sadece başrol oyuncusuna kanarak çok da fikir sahibi olmadan izlediğim filmler oluyor. Bir gaflet anı olarak nitelendiriyorum öyle anlarımı. Buyrun bir tanesine daha.

Hikayenin kahramanı Brandon; New York'ta yaşayan, iyi kazandıran bir işe sahip, kendine ait bir apartman dairesi olan, nemfoman ve yakışıklı bir abi. (Karakteri canlandıran Fassbender, 1977 doğumluymuş. 35 yaşındaki bir adamın yüzünde o kadar kırışık olması şaşılacak şey. En az 45 gibi.) Nedenini nasılını anlamadığımız travmalarla dolu, amaçsız bir şekilde seksle taçlandırarak sürdürdüğü hayatının; kendi gibi nereye savrulduğu belli olmayan, yitik kız kardeşinin bir süreliğine evine yerleşmesiyle bozguna uğradığını görüyoruz. (vah tüh) Öyle bir bozguna uğruyor ki evdeki bütün pornografik yayınları alıp atıveriyor, sırf onlara erişimini sağlıyor diye bilgisayarını bile. (Ya ya)

Michael Fassbender güzel adam. Hatta daha önce, şurada kendisine duyduğum hayranlığı açıkça belirtmiştim. Muhteşem kıyafetlerle görüntüsünün pekiştirilmesi ise kaymaklı kadayıf olmuştu, hatta nette bulabildiğim bütün kıyafet görsellerini de paylaşmıştım bu vesileyle. Bu filmi de Michael Fassbender'in iç güzelliğini(!) keşfetmek için seyredebilirsiniz ancak. Haricinde, bana çok şey vermediği gibi, Türk işi Issız Adam'ın yabancı versiyonuna ne demeye böyle hayranlık duyulduğunu anlamam mümkün değil. Asansördeki performansı mıhteşemmiş, metropollerde kendi yalnızlıklarına sıkışıp kalmış insanları betimlemede çok başarılıymış, Carey Mulligan'ın yüzüne bakarak geçirdiğimiz o 4 dakika nasıl da şahaneymiş... Bu ve benzeri cümleler bana inanılmaz kof geliyor. Normalde, sevmediğim filme eser yağarım burada, sonra çeker giderim. Ama bazen öyle çarpık geliyor ki olan biten! Buyrun, yine de tutmayayım ben sizi. Sinema salonunda konusu varmış gibi davranan porno izlemek ve ona sanat şaheseri gibi davranmak istiyorsanız Shame hala gösterimde.

3/10.

Biriktirdiklerim-1

2012-02-14T14:48:00.000+02:00

Bu tonda kırmızı eşyaları seviyorum.

Daha önce doğalgaz borularını duvar kağıtlarıyla kaplamış biri olarak bu borulara yapılanı takdir ettim.

Orta sehpa kavramından ve o sandalye formundan nefret ediyorum ama eski sandıkların sehpa olarak kullanılmasını seviyorum.

Ne güzel ve kişilikli bir karyola.

Cici Smeg, ortama nasıl da renk getirmiş.

Sarı dresuar... Lake olmasan ne güzel olurmuş.

Duvardaki atıl alanları ne güzel değerlendirmişler. Ama bu ev de Türk evleri gibi kitap fakiri galiba.

Mutfak dolaplarının rengi ve pencereler... Çok güzel.

Güzel masa. Kocaman ve bağımsız bir mutfakta, hiç yerinden kıpırdamadan yıllarca durabilir.

Fincan... Dünyanın bütün dallı güllü ve meyveli fincanları... Benim olun!

Sadece havasını sevdim. Ahşap tavanlı bütün mekanlar beni boğuyor aslında.

Halı... Halılar. İpek olsa ya.

Bu askıları her yerde görüyorum artık. Koçtaş bile satıyor. Bu versiyonu fena değilmiş hiç olmazsa.

Eskiden severdim rengarenk evleri, renk bloklarını. Artık gözüme yoruyor. Ama burası da ev değil zaten, otel odası. Güzel olmuş bence, solgun renklerdeki tuhaf mobilyalarla kıyaslayınca.

Biraz karman çorman ama yine de güzel mutfak. Beyaz mutfak dolap kapakları. Çok seviyorum.

Provence. Ama tonu nanay. Daha bejimsi olsaymış, iyiymiş.

O odanın ortasına masmavi masa ne kadar yakışmış!

Bildiğimiz fiskos sehpası değil mi? Üstünde örtü olmayınca sevimli bile duruyor!

Yeşilin farklı tonları bir arada. Çok uyumlu.

Azıcık eşyalı yatak odaları. Favorim. Yatak odasında gardırop beni çok yoruyor.

Cici koltuk. Yastıkları hariç.

Benim olsun bu mutfak!

Bu çekmece de o mutfakta olsun. Plastik ya da ahşap taklidi kaşıklıklar da azalarak bitsin!

*Görsellerin çoğu buradan. Geri kalanı netten, oradan ve şuradan.

Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu / Haruki Murakami

2012-02-14T12:54:00.000+02:00

Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu, Haruki Murakami'nin okuduğum 4. kitabı. Serüvene Zemberekkuşunun Güncesi ile başlamış, ardından İmkansızın Şarkısı ve Sahilde Kafka'yı okumuş ve kitap bloglarında sıkça bahsedildiği için Haşlanmış Harikalar Diyarı ile devam etmeye karar vermiştim. Dilimdeki o buruk tada rağmen Yaban Koyununun İzinde de başucumda bekliyor.

Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu iki ayrı dünya. Tıpkı Sahilde Kafka'da yaptığı gibi. İlk dünyada Sistem ve ona karşı çalışan Şifreciler adında iki oluşum var. Ne yaptıklarını sormayın, anlamadım. Bizim kahramanımız hesapçı. Karma adı verilen bir işlemi yapıp da canlı kalmayı başarabilmiş bir tür denek. Bir ameliyat ile beynine müdahale ediliyor ve bu işlemi yapabilmesi için donanımlı hale getiriliyor. (Yaratılan dünyanın tutarlı olması adına bu kavramların ne olduğunun daha detaylı bir biçimde önüme sunulmasını arzu ederdi bu deli gönül.) Bir gün ona çok da yasal olmayan bir yolla karma işlemi yaptıracak bir bilim insanı ile tanışıyor. Sonra gelsin karanlık karaları, sülükler ve yarı balık tanrılar. Bunları detaylarıyla betimlemesi zor olsa gerek ki, hikayenin ciddi bir kısmı karanlıkta ve su içinde geçiyor! Kişisel fikrim... Bu dünyadan çok hoşlanmadım, çok başarılı da bulmadım tasvirleri. Kendisi için dünyanın sonunun yaklaştığı fikriyle başetmeye çalışan ezik bir adamın, dinlediği batılı müzikler, filmler ve seviştiği ya da sevişmek üzere olduğu kadınları okumaktan içim şişti. Haşlanmış Harikalar Diyarı adı verilen bir dünyadan çok daha fazla şey beklemişim sanırım.

Gelelim Dünyanın Sonu'na. Burada da surlarla çevrili bir şehir var. Gerçekliği sorgulanır durumda. Şehre giren yabancılar gölgelerini dışarıda bırakmak zorunda. Ve her yer tekboynuzlularla çevrili. Şehrin işleyişi mükemmel. Herkes halinden memnun. Hiçbirinin gölgesi yok ve dahi yüreği. Gölgesinden ve yüreğinden kurtulan bedenlerde ruh kalıyor mu? Bilemiyorum. Tekboynuzlular onu da hortumluyor olmasın?! Bu dünyanın kahramanı da (kitaptaki diğer herkes gibi isimsiz), gölgesinden ayrılmayı henüz hazmedememiş bir yeni yerleşen. Gölgesi gidince anıları da gidiyor, ona kalan bölük pörçük şeylerse tamamlanamadığı ve yüreği hala yerinde olduğu için acı veriyor. Bir de işi var: Rüya okuyuculuğu. Tekboynuz kafataslarından rüyalar okuyor. Yüreğinden ve gölgesinden olmuş insanların rüyalarını emen o mucizevî kafataslarından. Sonunda da kitap boyunca beklediğimiz aydınlanmayı yaşıyor.

Murakami'nin son kitaplarından değil, İmkansızın Şarkısı tadı arıyor ve bulamıyorum bu nedenle. Bir kitaba çok gelecek yüzlerce detay var. Yarattığı iki ayrı dünyadan birine torpil geçtiği için diğeri öksüz kalıyor ve bu bende olmamışlık hissi yaratıyor. Sahilde Kafka'da bahsettiğim gibi... Murakami okumayı seviyorum ama çok satan listesinden başka bir yere yakıştıramıyorum onun yarattığı yazını. Onun ülkesi çok daha mükemmel yazarlar çıkardı çünkü.

The Help

2012-02-11T23:49:00.001+02:00

The Help, 2011 yapımı.

Yıllarca "insan" yerine koymadıkları, yok saydıkları vatandaşlarını nasıl onurlandıracağını şaşırmış Amerikalılara bayılıyorum! The Help de o furyadan nasibini almış çokça. Renkleri ise The Notebook'tan hallice. Sadece şiddetin estetize edilmiş halini seviyorum. Bir ulusun başka bir millete, bir insanın başka bir insana ya da canlıya çektirdiği acı romantizmle taçlandırıldığında ise sinirleniyorum.

"Change begins with a whisper", özgürlükleri için canlarını ortaya koymuş ve sadece derileri yüzünden aşağılık muamelelere maruz kalmış siyahî insanlar söz konusu olduğunda çok hafif kalıyor. Cici Amerikalı, üniversite okuyup da gelmiş, dönemin güzellik anlayışından uzak kız çocuğu bu savaşın neferi gibi gösterildiğinde hele ki, midem ağrımaya başlıyor.

The Help; evlerde hizmetçilik yaptırdıkları, pis ve hastalıklı oldukları için aynı tuvaleti bile kullanmaktan imtina ettikleri ama ne hikmetse yaptıkları yemekleri ayıla bayıla yedikleri, dünya güzeli çocuklarını da emanet ettikleri insanlara verdikleri ad. Onlara layık gördükleri tek sıfat, belli bir dönem Amerika'sının. Ayrık otu Skeeter ise, onların hikayesini sunmaya karar vermiş -güya- idealist genç kız. Araya sıkıştırılmış gereksiz aşk hikayesi ise filmin ketçap-mayonez karışımı. Hikayelerde bazı beyazların kendilerine aslında ne kadar iyi davrandığını anlatan insanlar da var tabii, olmaz mı? Soğumuş, lastik gibi olmuş patates kızartması olmadan Amerikan filmi olur mu?

Vakit geçiriyor musunuz? Evet. 145 dakika gibi inanılmaz uzunlukta bir süreye rağmen aman aman sıkmıyor film. İzlerken rahatsız ediyor mu anlattıklarım? Sadece "sinema keyfi" aramıyorsanız, evet. İzleyip de vakit geçtikçe daha sevimsiz şeyler hissettiriyor. Yaşatılan acıya giydirilmiş o fazlaca hafif maske, kısa süre içinde düşüyor. En iyi film Oscar'ını alır mı? Alır. Bencil insanlar en çok kendi ikiyüzlülüklerini seviyor çünkü.

5/10.

Westwing ve Esser koltuk sehpaları

2012-02-03T11:59:00.002+02:00

Siz de benim gibi zigon sevmeyenlerden misiniz? Oturduğum koltukta bir şey yiyip içeceğim diye sehpanın esaretinde yaşamaktan hiç hazzetmiyorum. Bacaklarım çarpıyor; ayağım sehpaya değiyor, sehpanın dengesi bozulunca içecek dökülüyor, sıcak bir şeyler koyarsam cilası gidiyor, üstelik yer kaplıyor ve toz tutuyor. Evet, evin içinde gezen sehpalardan zerre kadar hazzetmiyorum! Bugüne kadar kucak tepsileri ile çözüyordum bunu, ama misafir geldiğinde çok da şık görünmüyordu. Derken... Bir süre önce keşfedip sattığı ürün gruplarının pek çoğuna sempati beslediğim Westwing'de, Esser koltuk sehpalarını gördüm. Fikri sevdim, renk seçeneğinin çok az olduğunu düşündüm ama denemek için almaya karar verdim. Bu sehpalar şu anda Westwing'de 55-125 lira arasında satılıyor. Ama siz daha ucuza da mâledebilirsiniz. Nasıl mı?

Stildirektörü'nün kampanyası dahilinde siteye üye oluyorsunuz, 100 liraya 35 liralık indirim çeki kazanıyorsunuz. Onunla bu sehpalardan alıyorsunuz; bir de çekilişe katılıp 50 lira kazanırsanız, ne âlâ. Çok güzel mobilyalar da çıkıyor, adına rağmen zigon seviyorum ben diyorsanız, Halit Berker tasarımı sevimli bir parça da denk getirirsiniz belki.

*1 Şubat 2012'de siparişini verdiğim Esser markalı koltuk sehpası 13 Şubat itibariyle elime ulaştı. Hayal kırıklığı... Çok basit bir sistem çünkü. Uzun uzun palakaları altına bir çeşit kumaş parçası yapıştırarak bir araya getirmişler, taklit ederseniz sizi keseriz diye de eklemişler. Daha özellikli ve incelikli bir şey bekliyordum, hele de bu fiyatlara. Ürünlerini iade edeceğim. Paketi sıkı sıkıya shilling ile jelatinlenmiş bir şekilde geldi, ürünü görebilmek için açmam gerekti tabii ki. Bakalım Westwing'in iade politikası nasıl?

The Woman

2012-01-31T12:53:00.001+02:00

The Woman, 2011 yapımı.

Takip ettiğim kimi sinema bloglarının azizliğine uğruyor ve böyle absürt filmler izliyorum zaman zaman. Başım ağrıdı felaket müzik kullanımı nedeniyle. Ben yandım, eller yanmasın diyerek yazıyorum.

The Woman'ı canlandıran enteresan isimli Pollyanna McIntosh aslında nasıl da hoş bir kadınmış diyeceksiniz ilgili sayfaya tıkladığınızda. Çünkü filmde vahşi bir kabilenin ele geçirilen son üyesi olarak tanıtılıyor. Yetmezmiş gibi, yamyamlık da var serde.

Bir de resimlik Amerikan ailesi var elimizde. İşinde gücünde, pırıl pırıl bir aile babası. (Aslında sadist, sosyopatın önde gideni, kadın düşmanı bir sapık imiş.) Sessiz, sakin, ilgili bir anne. (Çoktan yitirmiş akli melekelerini de haberi yok. Sergilenen şiddete en sessiz kalan kadın.) Suratsız, kendi halinde, ergen bir erkek çocuğu. (Babanın küçük kopyası imiş.) Depresif, sürekli ağlamaklı görünen bir kız çocuğu. (Babanın en çok hırpaladıklarındanmış meğer.) Bir de hiçbir şeyin fakında olmayan bir ufaklık.

Evin manyak babası, güya medenileştirmek için eve getirdiği kadın nedeniyle sıkıntılı zamanlar yaşayacaktır da henüz haberi yoktur. Hikaye güzel aslında. Kitaptan uyarlama imiş. Muhtemelen uyarlamanın sevimsizliği nedeniyle sıkıntı verdi bana. O müzik... Hala gümbürdüyor beynimin içinde. Gereksiz yere uzatılmış köpek havlamaları. Paralanan vücutların pornosu. Neymiş? "Gore"muş. Canım! Seyir zevkini mahveden görüntü kusurları. Sinemayı piyese dönüştüren oyunculuklar. Üstelik sanki kasıtlı yapılıyor gibi, bir sahnede hayran eden oyuncunun diğer bir sahnede beceriksizliğiyle şaşkınlığa sürüklemesi.

Film, sökülen iç organlara gelene kadar gerçekliğiyle ilgili şüpheye düşürmüyor. Zira bu gözler, kızını bodruma kapatıp yıllarca tecavüz edip çocuk sahibi olan adamların hikayelerini de okudu gazetelerde. O nedenle diyorum zaten, güzel hikaye. Fakat gerçeklikten koptuğum son 15-20 dakika filmi tamamen batırdı.

İzleyecekseniz sesini kısın hiç olmazsa. Bir de jenerikten sonrasını bekleyin madem seyredeceksiniz. Ufaklığın gözünden görün bir de dünyayı. 5/10.

Oh Sookie!

2012-01-31T10:43:00.000+02:00

Bir de şu varmış, bilmiyordum, benim gibi Sookie sevmeyenleri bile güldürebilir.
Ama "Oh Sookie"yi en güzel Bill Compton söyler, bilesiniz!

True Blood 5. sezon "Buried" Teaser

2012-01-31T10:39:00.001+02:00

Yaza kadar bu videolarla heyecanlandıracaklar yine, anlaşıldı. Hiçbir şey sonsuza kadar gömülü kalmayacaksa, Russel Edgington gömüldüğü yerden çıkacak demektir. Oh oh, sevindim. Denis O'Hare'yi seyretmeyi seviyorum. Hem True Blood'da, hem American Horror Story'de.

Artizen

2012-01-27T10:11:00.000+02:00

Artizen; çok zarif, kişilikli ve kesinlikle sıradan olmayan ayakkabılar üreten bir marka. Ayakkabılarını makine hatlarında değil, bir bir elde yapıyorlar. Bu kadar farklı görünmelerinin ve beni heyecanlandırıp "muhteşem bir ayakkabı markası keşfettim" diye bloga kadar getirmesinin bir nedeni de bu sanırım. Elde üretilmesi ve bu kadar şık olmasına rağmen fiyatları çok makul.

Koleksiyonlarını trendy ve klasik olarak ikiye ayırmışlar. Yandaki güzellik "trend" olanlardan. Ama haksızlık edilmiş bence. Düşük belli, pliseli bir elbisenin altına giyildiğinde fazlasıyla klasik duracaktır.

Oxford ayakkabılar moda ya, artık her yerdeler. 20 liraya satılanı bile bulmak mümkün. Ama herkes aynı görüntüyü yakalayabiliyor mu? Kesinlikle, hayır. Çoğu çok ucuz, çok şekilsiz ve bir şekilde seksileştirilmeye çalışarak ruhundan uzaklaştırılmış vaziyette. Artizen buna da el atmış; maskülen formunu tamamen koruyarak, çılgın topukları olmayan oxford ayakkabılar üretmiş. Güzel ayakkabılarını bugün ve yarın Markafoni'de bulabilirsiniz. Çok beğendiğim birkaç örneğini daha aşağıda göz zevkinize sunuyorum.

Winter's Bone

2012-01-18T11:29:00.002+02:00

Winter's Bone, 2010 yapımı.

Geçen senenin Oscar adaylarındandı ancak karşısında çok daha sağlam rakipleri olduğu için eli boş döndü. Ben de derin bir nefes aldım.

Fazlaca vahşi, kimsenin kimseyi bir gram fazla önemsemediği sevimsiz bir ortamda tek başına ayakta durmaya çalışan küçük bir kız çocuğu var başrolde. (...ki kendisi de aday olmuştu ödül için, ama Natalie Portman karşısında çok da şansı olamadı ne yazık ki.) Film sadece gördüğünüz kadarıyla yetinmenizi istiyor, fazladan ipuçlarıyla ya da seyirciyi avcunun içinde tutmakla zerre kadar ilgilenmiyor. Boğucu ve güya fazlaca gerçekçi hali de işin içine girince seyir zevkim derinden yaralanıyor. Çok gerçek şeyler istesem gazete okurdum. Vahşet istesem, hayatta bir başına kalmış kızların acı hikayelerini kurgu sosu olmadan görmek istesem 3. sayfa haberlerine bakardım. İstemiyorum. Sinemadan daha çok şey, daha çok renk bekliyorum. Ben, başroldeki o kızın oyunculuğu hariç, bu filmi sevmedim. 5/10.

Rango

2012-01-18T11:19:00.000+02:00

Rango, 2011 yapımı.

Sevimli yaratıkların fink attığı, renklere boğulmuş güzel dünyalarda geçen animasyonlardan farklı bir şey izlemek isterseniz; Rango sizin için biçilmiş kaftan olur. Türlü çirkinlikte, çeşit çeşit hayvanın yer aldığı; kapitalizm ve neferlerinin sürüngenlerin dünyasını bile ele geçirdiği; sistem karşıtı, hayalperest Rango'nun hikayesi takdire şayan.

Bazen yapıyorum bunu. Fİlmi izliyor ve yazmayı unutuyorum. Aradan zaman geçince de sadece dilimdeki tadını hatırlıyorum, detaylarını çoktan gömmüş oluyorum, aman aman etkilenmediysem. Rango da onlardan biri ne yazık ki. Ama izleyin yine de siz. Ben sevdim.

7/10.

Loyoki

2012-01-17T11:51:00.001+02:00

Bu renkli küpleri ve Loyoki markasını tesadüf eseri Trendyol'da gördüm. Müthiş bir icat değil, evet. Fakat sıradan görünmesi muhtemel küpleri, sıradışı ve çekici hale getirmiş mi? Bir kez daha baktırıyor mu? Kesinlikle, evet!

Kitaplık olarak kullanmak için çok uygun değiller, ama mutfakta cam kavanozlar için sıradan raflar kullanmaktan sıkıldıysanız siz de, bu iş için ideal görünüyorlar bence. Hem sadece raf da değil, pek çok farklı ürün var. Şöyle ki:

Tetris... Çok güzel görünüyor, işlevsel olmasa da.

Ve favorim:

İnternet sitesi henüz açılmamış ama daha aktif olan bir sayfaları var Facebook'ta. Loyoki Facebook.

Ölümcül Tür-Guillermo Del Toro / Chuck Hogan

2012-01-11T18:44:00.001+02:00

Ölümcül Tür, Idefix sanal kitap fuarından. Yazarlarından biri fazlasıyla tanıdık gelmiştir size de. El laberinto del fauno, nam-ı diğer Pan's Labyrinth filminin tombik, sevimli yönetmeni. Nedense kitap yazmaya heves etmiş. Bu ukalalığım için üzgünüm ama gelecek 5 yıl içinde çekeceği filmin senaryosu ile ilgili herhangi bir senaristle hasbıhal etmek yerine kendi senaryosunu yazmış diyebiliriz rahatlıkla. Yani bu bir kitap filan değil; hele roman, hele edebiyat hiç değil!

Ben neden okudum? Ah bu vampirlerin gözü kör olsun. Pembe-beyaz dizi serisine benzeyen kitabıma daha fazla bilgi katayım ki zengin dursun, hatta klişelere sığınayım, yetmedi bir de "Nazi Almanyası"nı kötüleyeyim, salgın da NY'de başlasın, Amerikalılar hababam savaşsın, 500 sayfada elle tutulur hiçbir detay vermeyeyim hikayenin başlangıcına dair, varsa yoksa aksiyona boğayım... Oh. Bu bana yüksek bütçeli bir Hollywood filmini hatırlatıyor daha çok. Seyretsem yine de kötüleyebilirdim, kabul ama bunu roman haline getirip yutturmaya kalkışmak. Yok, bunu kabul edemem.

*En azından vampirler parlamıyor!

Midnight in Paris

2012-01-11T11:45:00.001+02:00

Midnight in Paris, 2011 yapımı.

Bu ortalama romantik komediye sırf Woody Allen filmi diye güzellemeler düzecek değilim, kusura bakılmasın. Sıradan gidelim.

O nasıl oyunculuktu öyle! Owen Wilson kadar sevimsiz bir adam görmedim ben uzun zamandır. Nişanlısı ve beraber gezdikleri çift nedeniyle maruz kaldığı tutumdan dolayı bir ara acımaya kalkıştım ama hemen vazgeçtim. Rachel McAdams'ı severim ama onun canlandırdığı karakter de az sevimsiz değildi hani. Saç rengi bile! Bu bomboş filmde tek eğlendiğim şey tarihin karanlık köşelerinden(!) habire pırtlayan, isimlerine çeşitli vesilelerle aşina olduğum sanatçılardı. Bunuel'e, Owen Wilson tarafından tavsiye verdirmek de nasıl bir fantezi ise artık, aklım almadı. Çok yaratıcı, çok.

Woody Allen, bütün o karakterlere saygı duruşunda bulunmak istedi ise; onları daha yaratıcı ve kaliteli bir senaryoya dahil ediverseydi keşke. Bu kadar uyduruk ve sevimsiz karakterle süslü ucubik bir romantik komediye değil.

Hiç sevmedim, hiç. 4/10.

Akmareul Boatda

2012-01-10T11:21:00.000+02:00

Akmareul Boatda ya da telaffuzu daha kolay haliyle I Saw The Devil, 2010 yapımı.

Korelileri enteresan buluyorum. Dillerini, mimiklerini, jestlerini, kızgınlıklarını ya da sevinçlerini ifade ediş biçimlerinin birbirine benzemesini, vurgularını... Ve sinemasındaki intikam takıntısını. Old Boy bu janrın herkesçe bilinen en derli toplu örneklerinden. Benim favorim ise daha zarif bir örneği olan Lady Vengeance. Başka pek çok örneği olduğuna eminim, lakin benim kafam ard arda intikam, vahşet, felaket temalı filmleri seyretmeyi kaldırmıyor. Her yıl bir tane, çok bile.

Bir kiralık katilin, yanlış adamın hamile nişanlısını öldürmesiyle başlıyor hikaye. Filmin başında hava karardığı anda yanan melek kanatları bana daha çok bir canavarın karanlıkta parlayan gözlerini hatırlattı. Zaten hemen ardından da Fargo'ya selam çakan o kanlı sahne geldi. Hiçbir şey hissetmediği gözlerinden belli olan adam, kadını vahşice öldürdü. Hikayenin sonrası ise bir "tavşan-tazı" kovalamacası. Takıldığım kısmına gelince...

Kan ve vahşet dolu bir film, evet. Lakin şiddet çok "grafik" kalıyor. Pornografisinin yapıldığını düşünmüyorum. Kırılmayan kafatasları vs bir süre sonra şiddetin, inandırıcılığını tamamen yitirmesine neden oluyor. Saw serisini izleyemeyen ve Amerikalıların vahşi filmlerine tahammül edemeyen ben, bu filmi çok da zorlanmadan izleyebildiysem film amacına ulaşmış ve şiddeti başrole yerleştirmemiş demektir.

Filmin sonunda nişanlısı öldürülen gizli ajanla, katil arasında geçen bir bölüm var. İşte orası, tuhaf bir şekilde hayata dair bir aydınlanma yaşadığım yer oldu. (Sinemayla ilgili kıssadan hisseler yapmamaya gayret ediyorum, zira komik buluyorum ama bu seferlik bozacağım kuralı.) Acının ya da üzüntünün kaynağı ile ilgili fikri, hiçbir şekilde algılamayacak ya da benimsemeyecek birine acı çektirmenin ya da eziyet etmenin tek sonucu, olayın öznesinin daha da yıpranması olacaktır. Bu nedenle intikam, iyiliği şiar edinmiş ruhlar için geçerli bir çözüm değildir. Kimsenin kafasını kesip de yerine kendi kafamızı takamayacağımıza göre, anlaşılmayıp da incitildiğimizde ve öfkeyle dolduğumuzda yapılacak akıl kârı tek şey sükûnete bürünmektir. Diğer her şey olayın nesnesi yerine, öznesini çürütmekten başka işe yaramayacaktır.

Aşağı yukarı böyle bir felsefem vardı, evet ama ilk defa o sahneleri seyrettiğimde bu kadar net hissettim. İntikam almaya çalışırken dönüşme riskiniz olan insanı göğüsleyebilecek kadar kötüyseniz, zaten muhtemelen yapılanı da hak etmişsinizdir. Filmin kahramanı mı? Cık, beceremedi. 6/10.

Biutiful

2012-01-09T13:14:00.000+02:00

Biutiful, 2010 yapımı.

Inarritu'nun o çok bilinen ve beğenilen diğer filmlerini de vaktiyle izlemiştim. Şöyle ki: Babel, 21 Grams, Amores Perros. 21 Grams ve Amor'es' Perros'u sevmiş lakin Babel'e, özellikle The Sheltering Sky'ı anımsattığı için ısınamamıştım. Biutiful da ısındığım filmlerinden oldu.

Barcelona güya arka planda, halbuki bütün sefilliğin başrolünü üstlenmiş durumda. Çaresiz bir baba, ışığa bakarak kendini tedavi etmeye çalışacak kadar uca gitmiş bipolar bir anne, o anneyle birlikte olmakta sakınca görmeyen bir erkek kardeş, erken yaşta göçüp gitmiş bir başka baba, sefaletten kaçıp başka bir sefaletin kucağına düşmüş siyahîler, ölümleri bile ucuza kapatılan Çinliler, kanunu uygulamaya çalışan merhamet(!) dolu polisler... Bir yerde de ruhlar. Filmde belki de yadırgadığım tek şey. Geçip gitmek için ölmek üzere olan bir babaya muhtaç ruhlar. Baykuşlar... Haberci oldukları için mi seçilmişler acaba? Öldüğünde o cümleyi gerçekten babasının genç hali mi söylüyor, yoksa Mateo'dan duyduğu için zihni ona oyun mu oynuyor?

Soruların hepsini cevaplayacak kadar vakit var önünüzde. Tam 2,5 saat. Sıkılmadım hiç, sadece bunaldım. Acının dozundan, üstümüze çörekleniş biçiminden ve biraz da olmamış Uxbal-Bardem birlikteliğinden. Bana şu dev hikayesini hatırlattı. Hani kış bahçesinde çocukların oynadığı ve böylece baharın geldiği ama devin sevgisizlikle onları kovaladığı. Sonra bir gün, bir çocuğa izin verdiği ve baharı kucakladığı. Ardından da ölümü... Uxbal biraz böyle bir karakter. Saf bir iyi değil, kötü de değil ama. Bardem iyilik kısmında yordu biraz beni. Denedim denedim, yakıştıramadım onu bir türlü oraya. Seyir zevkimi çok etkilemedi iyi ki, ruhlar da geleneksel bir yemeğe koyulan ketçap gibi geldi. Sadece bu nedenlerle... 7/10.

Philips HR1871 Avance Katı Meyve Sıkacağı

2012-01-06T11:50:00.000+02:00

Uzun zamandır uygun bir katı meyve sıkacağı arıyordum. Tercih ettiğim marka ise Philips idi. Daha önce eski bir modelini bir süre kullanmış ve çok beğenmiştim. Lakin o devasa görüntüleri ve kapladıkları yer sevimsiz geliyordu. Ne çapta bir dolaba sığdırabilirdim ki ben o aleti? Ayrıca çöp haznelerinin kalitesi ancak seyyar bir plastikçiden alabileceğim kadardı. Derken... Philips HR1871'i gördüm.

Ürün 800 watt. Gayet güçlü ve daha düşük güçteki ürünlere nazaran sessiz çalışıyor. İlk denememi elma ve havuçlarla yaptım, kesinlikle zorlanmadı. Çıkardığı su ise gayet berraktı. Daha önce kullandığım ürünün meyve suyu bulanık oluyordu, süzgeci daha iyi demek ki pırıl pırıl bir karışım yaptı. Posası da gayet kuruydu. Havucunun posasını daha sonra kekte kullanmayı düşünüyorum. Suyunu da süte karıştırırım. Oh oh.

Ürün yatay eksende uzayıp gitmediği için bir yerlere sığdırmak daha kolay. Tasarımı diğerlerine göre çok daha şık. Philips'in Türkiye sitesinde hala olmadığı için, hepsiburada.com linki verdim ama siz sakın oradan almayın. Ben %25 daha ucuza aldım, hem kim hepsiburada'dan kazıklanmak ister ki?

Bu aletlerdeki en büyük sıkıntı temizlikleri. Hele o süzgeci temizlemek yok mu? Ölüm! HR1871 bu açıdan da büyük fark atar aynı klasmandaki ürünlere. Sadece suyun altına tutup takılmış birkaç parçayı, elinizi kesmemeye özen gösterek, çekiştirerek bile temizleyebiliyorsunuz. Diğer parçaları çok kolay zaten. Posa bölümünden motor kısmına hiçbir akış olmadığı için gövdesi de kirlenmiyor. Gövdesi ya da herhangi bir parçası beyaz olmadığı için zaman içinde meyvelerin rengini de almaz. Aman dikkat, beyaz renkli ürünlerin böyle bir sakıncası var, zamanla havuç turuncusuna dönüşebiliyorlar. Bir de damlatma önleme düzeneği var ki, oh oh çok sevdim.

Meyvelerin girdiği kısım gayet geniş. Zaman zaman bir elmayı sığdırmakta zorluk çekebilirsiniz, ama bölüverin ikiye. O kadar kusur kadıkudu.

La Piel Que Habito

2012-01-03T15:32:00.000+02:00

La piel que habito ya da The Skin I Live in, 2011 yapımı.

Aralık ayının son haftasını, yılbaşı heyecanından çok bu film gösterime gireceği için bekliyordum. Peki n'oldu? Antalya'da gösterim şansı bile bulamadı! Varsa yoksa dandik gişe filmleri ya da manasız Türk filmleri!

Almodovar'ı severim. Eğlenceli ve etkileyici bulurum onun filmografisini. Takip ettiğim birkaç yönetmenden biri. Yeni bir film yaptığını okur okumaz, nette her şeyini araştırırım. Bu tuhaf filmi için de yapmıştım aynılarını. Belki de hakkında çok şey okuduğum için çarpmadı beni.

Deli dolu Almodovar filmlerinden sonra, çok yavan geldi temposu bana. Kısa da değil, meret. Bir yerden sonra sıkıldım. Ve ne yazık ki, hikayesinin filmin ortasında çözmüş bulundum. Seyir keyfim tepetaklak oldu. Bir de üstüne; anlatmaya çalıştığı şeylerin, vurucu olmak adına, ruhundan çaldığını fark ettim. Madem genlerle oynamanın etik olup olmadığıyla ilgili bir bölüm var filmde, neden öyle öksüz gibi birkaç dakika ayrılmış? Sanki, bunu da söylememiş olmayalım bari, der gibi. Tiger, anneleri ve onun lüzumsuz hikayesi, homurdanan hizmetçiler... Hepsi de toz almayı zorlaştıran minik biblolar gibiler. Hikayeyi derinleştirip zenginleştireceğine kolundan bacağından çekiştirip sarkmasına sebep olmuşlar.

Detaylar var, sevdim. Adamın ve kadının çarpık bacakları mesela ya da ayak parmakları. Gözüme gözüme sokulan reklamları sevmedim ama. Chanel kalem çoooook uzun süre dayanır, evet öğrendim ama hiç sevmedim. Su reklamını da... Detaylarda boğulup genelinde istediği etkiyi yaratamayan bir Almodovar izledim, bedbahtım.

6/10.

*Almodovar'dır ama, hiç yoktan iyidir. Daha olmadı, muhteşem müziklerini dinlersiniz gerim gerim gerilerek.

Braun MX2050 Multiquick 5 Buz Kırmalı Cam Kavanozlu Blender

2011-12-31T20:08:00.002+02:00

Buz kırmalı bir blender ararken denk geldim Braun'un bu ürününe. Özellikle yazın, günaşırı yaptığım limonatayı bir blenderda buz ve naneyle karıştırıp görüntüsünü tazelemeyi çok istediğim için uygun bir ürün arıyordum. MX2050 tam benlik.

Yazın yapacağım limonataları bekliyorum diye kışın kutusunda mı saklayacaktım? Daha neler! Krep hamurunu muhteşem karıştırdığını fark ettim, mikseri unutturacak kadar hem de. Cam kabında dolaba kaldırıp bir gece beklettim ki krep daha güzel olsun.

Ürünün artıları:
-Kocaman ve çok güvenli görünen cam kabı.
-Üstteki çıkarılabilir minik parça, her seferinde büyük kapağı açmadan küçük meyve parçalarını içeri atmanıza izin veriyor.
-İnanılmaz keskinlikteki bıçağı.
-Alt haznesinin çok geniş olmaması.
-Bütün parçalarının bulaşık makinesinde yıkanabiliyor olması.

Ürünün eksileri:
-Kablo sarma bölmesini fazlasıyla işlevsiz buldum.
-Bıçağının üstünde bir lastik var, yanlış takma gafletinde bulunmak mümkün, keşke yapışık olsaymış o bıçağın bulunduğu kısıma. Güzelim aleti süte bulamazdım böylece.

Bir de benim eksim var! Muzlu yoğurt yapamıyorum. Muzları paramparça edip bebek maması kıvamına getiriyor her seferinde. İmdat!

Sonuncusu benim arızam, onu geçelim, fakat bir blender arıyorsanız Braun MX2050'yi geçmeyelim. Ben Vatan Bilgisayar'ın yılbaşı öncesi kampanyasından 82 TL'ye aldım.

Yazdıktan 10 dk sonra Vatan'ın internet sitesinden kontrol ettim de, bugüne özel 87 TL imiş fiyatı. Kargosu da var tabii.

Kabil

2011-12-31T19:52:00.000+02:00

Kabil, Jose Saramago'nun kitabı. Idefix'in bu yılki sanal fuarından edindiklerimden.

Tarihteki ilk katilin hikayesinin tepetaklak edilip de baştan yazıldığını öğrendiğimde çok mutlu olmuş ve yeni bir "Cuma ya da Pasifik Arafı" geliyor sanmıştım. Saramago; Tournier'in yaptığını yapmış ve çok bilindik bir hikayeyi, başka bir ağızdan yeniden yazmış sanmıştım. Eh, öyle yapmış da denebilir aslında. Sorun burada değil zaten.

Dinler tarihini tepetaklak etmeye, Tanrı'yı "efendi" gibi gösterip eziyet eden kisvesine büründürmeye, tarihî derinliği olan pek çok olayın içini boşaltmaya edebiyat demese imiş Saramago; mesela bu bir deneme olsa imiş, bir senaryo ya da, daha bir mutlulukla okurmuşum ben de.

Körlük'ü yazan, Baltasar ve Blimunda'yı yazan adamdan çok daha fazla şey bekliyor bu deli gönül. Bana Tournier'i hatırlatıp da bu denli saçmalamış, paralel evrenlerde gezen bir Kabil hikayesini değil. Saramago'nun ölmeden önce attığı son kazık olarak tarihe not düşülsün lütfen.

Sherlock Holmes: A Game of Shadows

2011-12-29T23:35:00.000+02:00

Sherlock Holmes: A Game of Shadows, 2011 yapımı.

Taze taze izlemiş bir seyirci olarak yazıyorum izlenimlerimi. Sonra da uyuyacağım zaten, çünkü çok yoruldum. Evet, evet sinemada bu filmi izlemek beni çok yordu.

O kadar hengame, gürültü; takip etmekte güçlük çektiğim detaylara boğulmuş hikaye... Film beni yakalayamadı ne yazık ki. Beğeneni çoktur diye tahmin ediyorum ama önceki filmleri mumla aratır bence. "Oh tuttu bu formül, ne ala, abanalım üstüne öyleyse" anlayışıyla çekildiği için muhtemelen, pek çok detay bana itici geldi. Bir sonraki adım ne olur sorusunun cevabını ise defalarca ısıtılıp sofraya konmuş yemeğe benzeteceğim izninizle.

Allahtan şu Sherlock'un yeni sezonu başlıyor da; ilaç gibi gelecek bu filmden sonra, içinde fillerin tepiştiği beynime. 6/10. (Emeğe saygı, repleri esirgemeyeyim dedim.)

Chocolate Bistro&Bar Antalya

2011-12-25T13:18:00.004+02:00

Antalya'da yaşıyorsanız ve dışarıda karnınızı doyurmaya karar verdiyseniz amma velakin damak zevkiniz gelişkin ve doğru dürüst hizmet istiyorsanız, balık tutup mangalda pişirmeyi deneyebilirsiniz! Haricindeki yollardan asla ve asla tatmin olamazsınız çünkü. Bu anlatacağım da durumun sevimsiz örneklerinden biridir ne yazık ki.

Chocolate Bistro Bar, Antalya'da art arda açılan İstanbul kökenli onlarca mekandan sadece biri. Başlarda bu mekanlarla ilgili bir yanılsamam vardı, hizmet kalitesinin ya da yemeklerinin İstanbul'dakiler gibi olabileceğine dair, lakin denedikçe gördüm ki kötü birer kopyalarını nispeten ucuz kiralar dahilinde bu şehre taşımaktan başka bir şey yapmamışlar. Chocolate, diğer mekanlardaki olumsuz tecrübelerim nedeniyle gitmekten imtina ettiğim bir yerdi; ta ki makul bir teklifini görüp de deneme şansını yakalayana kadar. Teklif şudur:
http://www.sehirfirsati.com/deals/antalya/chocolate/2360475

Teklifin içeriğinde yazanlar ise şöyle:

Kahvaltınızda yer alan lezzetler:

Ezine peyniri
Bergama tulum peyniri
Izgarada pişirilmiş hellim peyniri
Eski kaşar
Füme Çerkez peyniri
Bodrum yöresel kırma zeytin
Taze naneli sızma zeytinyağlı Çengelköy salatalık, organik kokteyl domates, sivri biber
Ev yapımı doğal reçel çeşitleri
Taze köy tereyağı
Süzme bal
Ayşe Hanım'ın su böreği
Macar salam
Izgara sucuk
Kuru organik meyveler, meyve salatası
Pancake
Kendi fırınından özel ekmek çeşitleri, açma, poğaça ve simit
Menemen veya sahanda yumurta
Limitsiz çay ve filtre kahve

Peki ben ne yedim? (Yedim abartılı oldu, aç kalktığım için!)

Çamur gibi bir menemen (yemedim tabii ki, aşçılarını kınayarak yolladım.) Hazır zeytin. Soğuk ekmekler. Küçük, komik bir kasede hazır reçel olduğu için içerdiği pektin nedeniyle donmuş, bir adet çilekle süslenmiş manasız bir çilek reçeli. Önce uzun zamandır beklediği için tadı kaçmış, sonra da biz gelince demlemeyi akıl ettikleri için uzunca bir süre beklediğim bir bardak çay. Servisleri de felaketti sağolsunlar. Bir bardak çayı bile kalkıp istemek zorunda kalmak ne kadar sevimli. Yoğun olsalar anlayış gösteririm kesinlikle ama koca mekanda sadece iki masa doluydu. Kahvaltı yapan iki çifte servis yapmak bu kadar zor ve sonuç da bu kadar kötü olmamalıydı.

Yeni açılan bir mekan olduğu için, müşteri kazanmak adına güzel bir fırsat sunmuşlar ancak bu servis ve lezzet kalitesiyle Chocolate'ın müşteri kazanmaması için elimden gelen her yerde hakkındaki fikirlerimi beyan etmekten geri durmayacağımı söylemekten mutluluk duyuyorum. O berbat servisi kesinlikle unutmayacağım. (Cumartesi öğlen 12'de işletmecisi mekanda olmadığı için, hüsranımı kendisiyle paylaşma fırsatım olmadı. Servis elemanları da rezalet servisleri nedeniyle özür dilemek yerine "çok yoğunduk" dediler. 2 masa, evet!)

Friends with Benefits

2011-12-25T12:50:00.000+02:00

Friends with Benefits, 2011 yapımı.

Mila Kunis'i Black Swan'da izleyip Justin Timberlake'i de In Time'da izlemeye cesaret edemeyip ikisini birleştiren FWB'yi izlemek varmış kısmette.

"Hafif" film izlemek istedim, romantik komedi olması ise tamamen tesadüf. Sinema blogları sağ olsun, gece gece ilham kaynağım oldular.

Black Swan'daki partneri Natalie Portman gibi "aşksız seks" konusunu işleyen gereksiz bir filmde rol alan Mila Kunis'in derdi neydi acaba diye düşündüm. Justin Timberlake'in babasının evinde yaptığı taklide çok güldüm. Böyle abartılı konuşarak ve her an hazırcevap olmaya çalışarak yaşamak ne kadar da yorucu, iyi ki Amerikalı değilim, diye düşündüm. Bu kadar.

Vakit kaybıdır. Benim gibi uykunuzun kaçtığı bir gece kaçanları geri getirmek için kullanılabilir. Yoksa gözünüze, beyninize yazık. 3/10.

Arzum Fırrın Ekmek Kızartma Makinesi

2011-12-23T17:49:00.001+02:00

Posta kutusuna benzeyen bu ekmek kızartma makinesi görüntüsüyle anında yakaladı beni! Standart makinelerden daha kolay temizleneceği savına inanmamakla birlikte bu tasarıma bayıldığımı söylemeden geçemeyeceğim. Hele şu eski kokan turuncu renklisi. Muhteşem olmuş bence. Bir de gerçeğini görmek gerek. Her zevke uygun rengi var üstelik Arzum ekmek kızartma makinesinin. Ben turuncuyu seçerdim halihazırda çok sevdiğim bir makine olmasa. Ya siz? Hangisini seçerdiniz?

*13 Şubat 2012'de bu aletleri Esse mağazasında gördüm, 99 TL idi fiyatı. Ayrıca dış gövdesi plastikten! Görsellerde metal gibi göründüğü için cezbetmişti beni, plastikten siz de benim gibi nefret ediyorsanız hiç hayal kurmayın. Fotoğrafçılık başarısı ne yazık ki bu aletler. Mağazada buradaki kadar çekici görünmüyor.

Yeni yılın ilk hediyesi Beta'dan!

2011-12-22T11:16:00.000+02:00

Sabah sabah Beta'dan gelen mesajla gözlerimi açtım. Günaydın demek ve ilk defa birkaç ay önce giyip beğendiğim şu yandaki ayakkabıyı, 2 günlüğüne de olsa komik bir fiyata satmaya karar verdiğini söylemek istemiş. 65 TL! Evet, evet. Deri üstelik o. Yumuşacık dana derisi. Ama ne korkunç bir görsel, değil mi? Mağazada görüp deneyip de renginin ve kalıbının sevimliliğini görmemiş olsam, şu sevimsiz görseli görüp de almam asla bu ayakkabıyı. İnternet üzerinden satış yapan bir sitenin en önemli motivasyonlarından biri de ürünlerin görselleri olmalı oysaki. Beta'yı, 2 günlüğüne yaptığı %50 indirim nedeniyle bu seferlik kınamaktan vazgeçiyor ve cici ayakkabımın gelmesini bekliyorum.

Bizim Büyük Çaresizliğimiz/Kitap

2011-12-17T14:20:00.000+02:00

Bizim Büyük Çaresizliğimiz, 1966 doğumlu Barış Bıçakçı'nın 2004'te çıkan eseri.

Ben ne yazarını tanıyordum, ne de bu kitabı; film festivallerinde filmin adını duyana dek. Filmin kitaptan uyarlandığını da bilmiyordum, kitap blogları sağ olsun, onu da oralardan öğrendim. Bu kadar toplama bilgiye rağmen dikkatimi çekti ve Idefix'in sanal kitap fuarından aldığım kitaplardan biri oldu.

Sonrası mı?.. Bir çırpıda okuduğum, bunca zaman neden haberim olmamış diye hayıflandığım ve iyi ki filmini kitaptan önce edinme gafletinde bulunmamışım dediğim bir yazarla karşılaştım.

Anne-babası trafik kazasında ölen abi Fikret ve kız kardeş Nihal ile kendisi Amerika'da yaşadığı için kız kardeşi liseyi bitirene kadar birlikte kalmalarını rica ettiği 30'ların sonunda iki yakın arkadaş, Çetin ve Ender. Biz hikayeyi Ender'in Çetin'e yazdığı uzuuuun bir mektuptan okuyoruz.

O kadar sade bir dil ki... Her şeyi abartmayı seven Türk yazarlarından sonra öyle akıcı, öyle sürükleyici ama dolu dolu bir dil ki! Reconstruction'daki gibi "her şey kurgu" biliyoruz "ama yine de acı veriyor."

Filmi de sırada beklediği için, kitap olarak ayırmayı makul buldum bu başlığı. Kitap hakkında daha fazla şey yazmak da istemiyorum, zaten küçücük bir lokmalık. Okumaya meraklı birileri denk gelirse bu yazıya, okuma keyfinden bir şeyler eksilsin istemem kesinlikle.

Kesinlikle okunmalı.

Kralların Çarpışması Kısım 1-2

2011-12-15T11:19:00.001+02:00

Kralların Çarpışması Kısım 1 ve Kısım 2, George R. R. Martin'in yazdığı Taht Oyunları'nın devamı.

Bende ilk kitap da var, ancak onu henüz okumadım. Game of Thrones infialine kapılan binlerce faniden biri olarak dizinin ilk sezonu biter bitmez, devamını okuma gereği hissettim. Spoiler olur diyorsunuz değil mi? Beni ise gerçekten hiç etkilemeyecek bu dizinin gelecek iki sezonunda neler olacağını bilmek. İzlemekten zevk alıyorum çünkü, kurguyu seviyorum; sahnelere, oyunculara, olayların geçtiği mekanlara bayılıyorum. Hal böyle olunca da spoilere karşı korunmuş oluyorum. Ama aynısını size yapmayacağım merak etmeyin. Uslu uslu dizinin diğer sezonlarını beklerken seyir zevkinizi bozmayacağım.

Hani zaman gelir, okuma ritüeliniz teklemeye başlar. Aylardır bir kitabı bile bitiremediğinizi, gelincik gibi her birinin ucundan biraz biraz ısırıp bir kenara fırlattığınızı fark edersiniz. Olur ya... Sarmaz hiçbiri. Benim böyle zamanlarda bulduğum yegane çözüm, hafif kitaplardır. Okuması kolay olduğu için okuma ritmini düzeltir ve asıl kitaplara yer hazırlar.

Böyle bir dönemden geçiyordum ki dizi ve ardından kitapları işe yaradı. Hayran kitlesi kusura bakmasın ama kesinlikle "hafif" kitaplar. Hani eskiden beyaz-pembe dizi vardı, (hala var da, benim için çoook eskide kaldı!) orada kullanılan bazı kalıplar vardır, aynılarından bu kitaplarda da bolca var. Karakterler komik bir biçimde habire kendi kendine konuşuyor, kitabın her yeri bu konuşmaları gösteren italik satırlarla dolu. İlk kitabı hatırlatmak için kurulan kalabalık ve yorucu cümleler var. "X, ki hani Y'nin kellesini uçurup ... vs vs yapan adamın baba tarafından 5. göbek kuzeni, kaleyi zaptetti." Devam niteliğindeki kitapları arada boşluklar bırakarak okuyan bir kitle varsa bırakalım cezasını onlar çeksin. Neden ben düzenli okuduğum halde habire hatırlatma cümleleriyle -üstelik de bu denli göstere göstere- karşılaşmak zorunda kalıyorum?

Ve koskoca 900 sayfa boyunca ne oldu diye merak ediyorsunuz, değil mi? Neredeyse hiçbir şey! Edebiyat adına, sanat adına zaten bir şey olmuyordu da; dizinin sadık kitlesi için de bir şey yok, merak etmeyin. Birkaç karakter daha ölüyor, bazısını öldü zannediyoruz, yanılıyoruz vs. O kadar. Bolca savaş sahnesi var, ki bunu dizide izlemenin çok daha zevkli olacağını düşüyorum.

Bu kadar acımasız olmak istemezdim ama gerçekten başarılı kitaplar olduklarını düşünmüyorum, GRRM'nin yarattığı dünyanın da Orta Dünya'yla hiçbir alakası yok. Olsa olsa onun 3 5 liralık, ucuz kopyası olabilir. Barış Bıçakçı okuyorum şimdi, Kralların Çarpışması'nı beğenmekten çok uzağım, üzgünüm.

Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi

2011-12-08T20:54:00.000+02:00

Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi, 2011 yapımı.

Daha önce herhangi bir Onur Ünlü filmi izlemediğim için, tarzına fazlasıyla yabancıydım. Sadece absürd bir film izleyeceğimi bilerek girdim salona.

Kıskançlık krizi neticesinde karısını öldüren karikatürize Anayasa Profesörü Celal Tan'ın bu hiddet anına şahit olmuş aile bireyleri ile eylediği farsı izliyoruz perdede. Niye karikatürize? Çok "laik", çok "vatanperver", çok, çok ve çok her şey. Kendi kalıbına uygun her şeyden "aşırı" miktarda var üstünde. Filmin tek karikatürize kahramanı o da değil. Tenor öyle, finansal anlamda sürekli başarısızlığa uğrayıp ailenin yüz karası olan oğul öyle. Hiçbiri derinlikli karakterler değil. Beni karikatürize olmalarından çok, tek boyutlu olmaları rahatsız etti aslında. Filmdeki eksi puanlarımdan birinin nedeni budur.

"Karşı"dan bakanlar için aslında tam da filmdeki gibi değil mi olaylar? Celal Tan özelinde dalga geçilen her şey aslında parça parça başka insanlardan toparlanmış, ama "karşı" tarafın algısı hep böyle olmuyor mu zaten? Profesörden bahsediyoruz, genel kültür olarak bile kulak aşinalığı olması çok muhtemel şeyleri hiç duymamış numarası yapıyor. Bkz: imanın şartları. Yönetmenin niyeti bu muydu bilemiyorum ama bana sanki görüneni değil de, bakanı eleştiriyormuş gibi geldi. Fakat biraz kaba bir şekilde.

Sinemada sunturlu bir küfür duyup da yerimden sıçrayacaksam Recep İvedik'e de gidebilirdim. Tercihim bu değil ki, burada kendi kendime atıp tutuyorum; her hafta düzenli olarak sinemayı, sinemada izlemeye çalışıyorum. Üstüne araştırıyor, yazılanları okuyorum vs. Bunları Celal Tan'ın bacağının girmesi muhtemel yerleri duymak için yapmıyorum açıkçası.

Derinliksiz karakterleri ve saçma sapan küfürleri nedeniyle 7/10.

Twigy Ev Ayakkabısı

2011-12-07T11:23:00.000+02:00

Siz de benim gibi çok üşüyenlerden misiniz? Yine de yaz-kış çorap giymeyi sevmeyenlerden aynı zamanda? Ama donuyorsunuzdur o zaman, bu terlikleri henüz keşfetmediğiniz için. Bugün uygun bir gün keşfetmek için, zira Markafoni'de gayet uygun fiyatlara satılıyorlar. Twigy'nin sitesinden diğer modellere de bakabilirsiniz. Ama benim favorilerim görsellerdekiler.

Meissen

2011-12-05T16:20:00.001+02:00

Meissen, porseleniyle ünlü bir Alman kenti. Aynı zamanda aşağıdaki muhteşem şeylerin de üreticisi.

Sitesine girip ürünlerine bakmaya başladığımda kendimi durduramadığımı fark ettim. Ayılıp bayıldığım "vintage" grubuna ait ürünlerden bir kısmını bloga da taşımak istedim. Gözler bayram etsin yeter ki.

*Görseli de benim miniğimi temsil ettiği için seçtim.

idefix Sanal Kitap Fuarı

2011-12-05T12:47:00.000+02:00

Yıl boyunca sipariş listeme atıp biriktirdiğim kitapları idefix'in sanal fuarı geldiğinde satın alıyorum genelde. Çok daha hesaplı oluyor böylesi. Şu anda kitap satan sitelerle karşılaştırabilirsiniz fiyatları, dilerseniz. Buyrun, bu idefix.

Benim bu seneki ilk ganimetlerim ise şöyle:

-Saatleri Ayarlama Enstitüsü-Ahmet Hamdi Tanpınar (Çok uzun zamandır okumak istiyordum, artık ayıp oluyordu.)
-Neşeli Öyküler-Carlo M. Cipolla (Tavsiyeyle mi aklımda kaldı, bir yerlerde mi okudum, anımsamıyorum. Enteresan bir kitapçık, uzun süredir listede bekliyordu.)
-Frankestein-Mary Shelley. (Doğaüstü şeyleri seviyorum, ama kulaktan dolma bilgiyi sevmiyorum. Okunmalı dedim.)
-Bizim Büyük Çaresizliğimiz ve Sinek Isırıklarının Müellifi-Barış Bıçakçı (İlkinin filmini izleyememiştim, ikinciyi de kitap kulübü bloglarında görünce merak ettim.)
-Selin Pastacıda (Tamamen kişisel.)
-Ölümcül Tür-Guillermo Del Toro (Filminin yapılacağını duyduğumda sevinmiştim, kitabının dilimize çevrildiğini görünce daha çok sevindim.)
-Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu-Haruki Murakami (Murakami'nin bütün kitaplarını okumuştum, bu öksüz kalmasın dedim.)
-Kabil-Jose Saramago (Siz Körlük'ü okumadınız mı hala?)
-Taht Oyunları ve Kralların Çarpışması 1/2- George R.R. Martin (Tamamıyla Game of Thrones etkisi. İkinci Sezonu öylece oturup bekleyemezdim, o kadar sabırlı değilim. Ayrıca okumak için hafif kitaplara ihtiyacım vardı. Birini yarıladım bile.)
-Karatay Diyetiyle Yaşam Boyu Sağlık-Canan Efendigil Karatay (İlk kitabı tavsiye üzerine almış, uygulamış ve işe yaradığını görmüştüm. Kilo vereceksiniz demiyor, sağlıklı yaşayacaksınız diyor. Gayet makul şeyler anlattığını düşünüyor ve seviyorum hanımefendinin tarzını. Dursun evde.)

The Ides of March

2011-12-02T14:08:00.002+02:00

The Ides of March, 2011 yapımı.

Afişte Ryan Gosling'i gördüğüm andan beri filmi izlemek istiyordum, bu sebepledir ki konusu, derdi nedir çok fazla kurcalamadan izleme gafletinde bulundum filmi. Oysaki ben sevmezdim cici Amerika'nın seçim entrikalarını anlatan filmleri. Amerikalara gitmeye ne gerek var, burnumuzun dibindekiler beni yeterince soğutuyor zaten hayattan.

Filmin özellikle ilk yarısı, birkaç oyuncuyu seyretmek haricinde, ciddi anlamda sıkıntı verdi bana. Hikayenin tökezlediği çok fazla nokta olduğunu düşünüyorum. George Clooney'den daha fazla şey bekliyordum sanırım inandırıcılık adına. Bu haliyle fazlasıyla karikatürize edilmiş bir politikacıyı canlandırıyor. Ama diğer karakterler onun kadar yapay durmayınca aralarında daha beter sırıtıyor.

Herkesin idealleriyle nasıl da ters düşebildiğine ya da aslında ideallerinin gerçekte nasıl da içi boşaltılmış, şık cümlelerden ibaret olduğuna tanıklık ediyoruz. Ama inanmıyoruz. Ida bile inandıramıyor bizi, bütün bunların kanlı bir yarışın parçası olduğuna. Sonundaki ölüme rağmen...

Aynı konuyu izleyen onlarca film var, bu içlerindeki en parlaklardan biri değil kesinlikle. Hele de benim gibi seçim öncesi filmlerinden hazzetmiyorsanız... Ryan Gosling kusura bakmasın. 5/10.

The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 1

2011-11-28T11:35:00.001+02:00

The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 1, 2011 yapımı.

Vampir merakım malum, bu merak uğruna girdiğim şekiller ise içler acısı. Şu filmi bile seyrettim, yazık bana. Gönül istiyor ki True Blood'a konu olan kitaplar bu denli dandikken, Twilight da aynı başarıyı yakalabilsin. Fakat bir sebepten (yönetmen, oyunculuklar, kaderin cilvesi) olamıyor!

Serinin iki başrol oyuncusunda değişen hiçbir şey yok. Kristen Stewart hala ıkınıyor ama biz onun konuşmaya çalıştığını anlıyoruz. "Sen sus, gözlerin konuşsun"un vücut bulmuş hali adeta. Film boyunca kaç kelam etti, sayan birileri olmuş mudur? Kendisine dair işe yarar tek şey giydiği gelinliğin muhteşem sırt detayı idi, o nasıl bir danteldi öyle! Suratı beyaza boyanmaktan artık iyice morarmaya başlayan Robert Pattinson ise serinin her yeni filminde biraz daha sevimsiz görünüyor. İlk filmi izlediğimde "bite me Edward" yazılı tişörtleri bile bloga taşımama sebep olmuş adam, şimdi ıkınan bir hortlaktan hallice. Evet, evet, o da konuşamıyor!

Filmin sonu muhteşemdi. Vampirin bebeğini doğuran Bella (vücudu artık kan pompalamayan bir ölünün nasıl bebeği olur kısmına tabii ki takılmıyoruz), doğum neticesinde ölür. Gelinlik gibi, bu ölüme giden yoldaki makyajı da gayet başarılıydı. O hastalıklı yüz, çöpe dönmüş bacaklar, moraran-sararan ten... Çok inandırıcıydı. Ta ki... O masada yeniden gözlerini açana kadar! Gözlerindeki morluklar fara dönüştü ve birden rimeller belirdi. Ne tatlı. Demek ki neymiş, ölüp de vampir oluyorsanız kalıcı makyajla yeniden doğuyormuşsunuz. Evet.

Vaktinize yazık. Sakın izlemeyin. 1/10.

Serinin diğer filmlerini ben izleyecek miyim? Tabii ki. Bir vampire gönül verdim, böyle oldum. Bu sayılmaz.

Hepsi bir yana muhteşem bir seyirci kitlesi vardı sinemada. Şöyle ki...
100 seyirci var diyelim. 70'i 13-17 yaş arası lise öğrencisi kızlar. 20'si 50 yaş civarı pijamayla evden çıkıp gelmiş kadınlar. 10'u da taş çatlasa 30 yaşında erkekler. Nasıl bir algısı var ki bu filmin, böyle bir izleyici kitlesine hitap edebiliyor anlamıyorum. Ergenler, tamam. Çığlık çığlığa izliyorlardı zaten. Geçkince teyzeleri de anlamaya çalışıyorum, içi kof romantizme kanıp geliyorlar sanırım. Ama o genç adamları anlamıyorum, bu denli manasız bir filmde ne buluyorlar acaba? Bir de tek başlarına izlemeye gelmişler, sevgili vs de sürüklememiş yani. Benim gibi vampir-zombi delisi olabilirler mi acaba? Alttaki oylamalar da anlamama yardımcı olmuyor. Bir el atın lütfen.

	Votes	Average
Males	13,198	3.7
Females	13,948	6.8
Aged under 18	3,543	5.8
Males under 18	1,210	4.2
Females under 18	2,275	7.3
Aged 18-29	18,305	4.7
Males Aged 18-29	9,196	3.6
Females Aged 18-29	8,892	6.7
Aged 30-44	4,768	4.6
Males Aged 30-44	2,364	3.7
Females Aged 30-44	2,319	6.9
Aged 45+	816	4.6
Males Aged 45+	382	3.9
Females Aged 45+	426	7.5
IMDb staff	7	5.3
Top 1000 voters	53	4.0
US users	6,207	5.0
Non-US users	13,206	4.4

Mavi Kapitone Koltuk-2

2011-11-23T11:37:00.000+02:00

Buradan.

Diğerleri içinse bkz.

Adidas SL 72

2011-11-23T09:54:00.000+02:00

Bu güzellik, bugün Trendyol'da satılıyor. Fiyatı da oldukça uygun. Yeni spor ayakkabı almayı düşünüyorsanız; sadece spor yaparken kullanmam, günlük de giyebileceğim şık bir şey olsun diyorsanız; hafifliğiyle sizi çok şaşırtacak bu modeli kesinlikle tavsiye ederim! Bizim evde iki tane var. Erkeği:

Ve kadını:

Mavi Kapitone Koltuk

2011-11-18T09:23:00.001+02:00

Aynısından istiyorum. Tonu filan da aynı olabilir, hiç sıkıntı yok. Bir benzerini, şimdiye dek, sadece şurada gördüm. Bu koltuğu da şurada görmüştüm. Siz başka yerlerde görürseniz beni hatırlayın ve bir haber uçuruverin, olur mu?

Dan in Real Life

2011-11-18T09:18:00.000+02:00

Dan in Real Life, 2007 yapımı.

Crazy, Stupid Love'dan sonra Steve Carell filmlerini ard arda dizip izleyesim geldi. Bir filmi daha var hatta, sırada bekleyen, çoktan izlenmiş de, yazılacak!

Juliette Binoche ve Carell ikilisini filmde yan yana görmeden önce feci halde uyumsuz olduklarını düşünüyordum. Yan yana gördüm, feci değil tamam ama kesinlikle uyumsuzlar. Beceriksiz ve hantal aile babası rolündeki Carell ile narin, akıllı ve hiç oturmayan atom karınca Binoche yan yana olmuyor, olmadığı gibi filmde aralarında neredeyse 10 yaş olan Dan'in erkek kardeşi ile de sevgili olduklarını düşünmemizi istiyorlar. Bu kısma takılmayıp geçerseniz filmin 3/4'lük kısmında kesinlikle eğlenirsiniz. Her ne kadar uyumsuz olduklarını düşünsem de, iki oyuncu da sürükleyiciliğe zarar vermemiş. Kalabalık aile filmlerini seviyorsanız hele ki siz de benim gibi, o sahnelerde bile mutlu olursunuz. Sonuna geldiğimiz o sevimsiz 15-20 dakikada ise Hollywood klişeleri ile yıkanıp arınırsınız. Her film böyle bitmek zorunda mı gerçekten, bilemiyorum. Biraz mutsuz olsunlar, ayrı düşsünler, sevgililerini değiş tokuş ettiklerinde bari biri arıza çıkarsın. Böyle biten filmler bana gerçekçi gelmediği gibi sinir de ediyor beni. Romantizmle ayakta uyuyayım tamam ama benim de zekam olduğu, bir kapasitem olduğu gerçeği unutulmasın. İstiyorum. Yine de Steve Carell filmlerini seyretmeye devam edeceğim, bu adamı seviyorum çünkü.

6/10.

Bernard and Doris

2011-11-18T09:06:00.000+02:00

Bernard and Doris, 2006 yapımı.

Takip ettiğim sinema bloglarının birinde okumuş ve oyuncuları nedeniyle izlenecekler listeme dahil etmiştim bir süre önce. İyi ki etmişim.

Susan Sarandon ve Ralph Fiennes'ı ayrı ayrı çok severdim zaten ve bu filmde de kimyaları fena halde tutmuş. Özellikle Fiennes inanılmaz! Gay uşak rolünde, onu daha önce gördüğüm hiçbir filmle alakası olmayan bir portre çiziyordu. Giydiği gömlekler, saçları, takıları, alkolle ilgili sorunları... Harikaydı.Susan Sarandon ise tütün zengini bir adamın; o ölünce zengin olan, biraz da doyumsuz kızını canlandırıyor.

Müthiş bir film değil, kabul ama evde izlemek için biçilmiş kaftan. Siz de benim gibi Susan Sarandon'ı güçlü kadın rollerinde seviyorsanız, deneyebilirsiniz. 6/10.

MÜJDEMİ İSTERİM!

2011-11-16T20:28:00.001+02:00

Aylar önce de bloguma konu olan şu muhteşem yemek takımı Bernardo'da yeniden satışta!

Son bir yıldır Rose Garden ile yatıp kalkıyordum, dergilerde görseli kullanıldıkça ve mağazalardan yok cevabını aldıkça deli oluyordum. 2 ay önce pes ettim, evimiz yetim kalmasın diyip bir yemek takımı aldık. Ama ben öyle azimliydim ki, onun kutusunu bile açmadım! Ve bugün... Mutlu gün, kutlu gün! Rose Garden artık bizim.

Bir yemek takımına bağlanacak kadar takıntılı mıyım? Evet!

Ocak, 2012 itibariyle yine tükenmiş. Mayısta gelecek olanları kaçırmak istemiyorsanız şimdiden ayırtmanızı tavsiye ederim.

Tantitoni Kampanya (Kasım 2011)

2011-11-16T12:13:00.000+02:00

Tantitoni, Kasım ayına özel ve çok güzel bir kampanya yapmış. İnternet sitesinden 3 adet ürün aldığınızda, toplamda %33 indirim kazanıyorsunuz. Üstelik kargosu da sadece 2 TL.

Benim Brabantia'ları beğendiyseniz, siz de indirimli olarak alabilirsiniz bu kampanyayla.

Esse-Essenso Mısır Patlatma Makinesi

2011-11-10T20:12:00.001+02:00

Genişçe bir tencerede, yağını ve tuzunu ekleyerek mısır patlatanlardanım aslında ben. Esse'nin bayramlık indiriminde yandaki tombalağı 50 liraya görünce, ısrarlara dayanamayarak(!) aldım ve ilk denemeyi yaptım.

Yağını ve tuzunu koyuyorum yine. Mağazadakiler tuz koymayın, üst haznesi çizilir dediler, ama ben pek umursamadım. Zira pudra gibi bir tuz kullandığım için öyle bir risk yoktu. Yandaki görüntüyü de elde ettim evet, ama ne uğruna? Çok lezzetli oluyor kabul, mısırlar hafiften yumuşuyor, kesinlikle sert kalmıyor, ancak bu kadar çok mısırınız olduğunda alttakiler çoktan yanmış ve tabana yapışmış oluyor. Daha azında da aynı sorunu yaşayabilirsiniz bu arada. Teflon yüzeyinde yanıklarla karşılaşmak ve temizliğinin çok pratik olmaması hariç denenebilir Essenso Popcorn Maker.

Düzenbaz hepsiburada.com iftiharla sunar!

2011-11-01T15:53:00.000+02:00

Hepsiburada ile ilgili nette dolaşan bütün o şikayetleri biliyorsunuz, değil mi? Peki ben bilmiyor muydum? Biliyordu isem bu hatayı nasıl ve niye yaptım? Kısaca anlatayım.

Hepsiburada 27 Eylül'de bana şu kampanyanın mailini attı. Dedi ki, "sayın üyem, uzun zamandır alışveriş yapmıyorsun, 200 TL'lik alışveriş yaparsan sana 100 TL'lik hediye çeki veririm. Yarısı 15 Eylül, yarısı da 15 Ekim tarihlerinde yüklenmek suretiyle.Ama ikisine de 15 günlük kullanma süresi tanımlarım, haberin ola." Peki dedim ve yıllardır tuttuğum yeminimi bozup piyasayla neredeyse aynı fiyata bir elektrikli süpürge aldım. Yanına birkaç şey daha ekledim ve dediği miktarı fazlasıyla da aştım.

Hepsiburada'nın ne kadar lakayt ve fena bir firma olduğunu bildiğim için de 15 Ekim sabahı hemen kontrol ettim çeki, yoktu tabii. Başladı mailleşmeler. Tam 15 gün sürdü. 15 gün boyunca bir muhatap bulamadığım gibi çekin yüklenmesini de sağlayamadım. En erken cevap verme süreleri 5 gün zaten. Son bomba da neydi biliyor musunuz? Öncesinde net cevap alamadığım soruya çekin kullanım günü geçtiğinde, yani 31 Ekim'de, "hediye çeklerinin tarihleri uzatılamamaktadır" şeklinde gayet net bir cevap almamdı!

Buradan hepsiburada'yı esefle kınıyor; kendilerine "düpedüz hilekarlıktır bu yaptığınız" demek istiyorum. Beni çek verme vaadiyle kandırıp alışveriş yapmama neden oldular.

Contagion

2011-10-31T15:04:00.000+02:00

Contagion, 2011 yapımı.

Kaynağı belirsiz bir virüsün, insanlar onu çözene kadar yayılması ve dünya üzerinde milyonlarca kişiyi öldürmesini konu eden bir film Contagion. Yönetmeninin adı ve sevdiğim iki oyuncu (Marion Cotillard ve Kate Winslet) nedeniyle seyrettim filmi, öncesinde okuduğum onca olumsuz eleştiriye rağmen. Ve hayır, o eleştirilere katılmıyorum.

Gözümüze gözümüze sokulan şeyler vardı, kör bir izleyici değilim, ben de gördüm lakin filmin bütünlüğünü bozamadı bu olumsuzluk. Biliyorum, ilaç şirketleri böyle değil; biliyorum o blogger çok karikatürize idi, biliyorum kimse canhıraş bizi kurtarmaya çalışmayacak ama neticede bu "sinema". Reconstruction'daki gibi tıpkı... Kurgu olduğunu biliyorsunuz ama yine de acı veriyor.

Film, o salgın bugün, bu dünyada gerçekleşse üç aşağı beş yukarı ne yaşayacağımızı anlatıyor. O nedenle korkunç. Ve dramatize etmiyor bir şeyleri, gayet gerçekçi. Dünyada milyonlar ölürken birinin ölümüne fazladan anlam yükleyip duygu sömürüsüne girişmiyor. Filmin akmadığından yakınmış pek çok izleyici. İnanılmaz bir hızla ilerliyor oysaki, 100 küsür dakikanın ne zaman bittiğini anlamadım ben. Saçmasapan felaket filmlerinden sonra, çok ünlü aktristlerinin birer birer öldüğü bir film de bünyede tahribata yol açmış olacak ki, kahramanlık hevesiyle bekleyen seyirci hayal kırıklığına uğramış. Ucunda ölüm varsa kahramanlık filan yoktur genelde, bu yüzden sevdim işte filmi, gerçeğe çok daha yakın olduğu için. Siz de izleyecekseniz, başkalarının önyargılarını boşverin.

7/10

Brabantia

2011-10-27T14:38:00.000+03:00

Brabantia, mutfakta soğuk çelik görüntüsünü sevenlerin beğeneceği, çok şık mutfak gereçleri üretiyor. Ben o grimsi renkten hazzetmiyorum lakin şurada da görüceği üzere çeliğin maviyle taçlandırılmış haline bayılıyorum!

Bu ekmek kutusu ve kavanoz da benim beğenimi fazlasıyla karşılıyor. Kavanozun cam sandığım yerinin plastik bir malzeme olması her ne kadar hayal kırıklığı yaratsa da...

Ekmekleri ekmek kutusu içinde saklamayı düşünmüyorum açıkçası. Zaten çok ekmek tüketilen bir evim yok, bir de açıkta saklanan ekmekler bayatlıyor, o nedenle buzdolabını tercih ediyorum. Bu güzel kutuyu mutfakta daha yaratıcı amaçlar için kullanmayı planlıyorum.

Ben Trendyol kampanyasından aldım, ama siz şuradan bakabilirsiniz ürünlerine: Tantitoni.

Soaphia

2011-10-27T13:55:00.000+03:00

Soaphia, yaklaşık 2 yıl önce keşfettiğim More Than Soap'un ekürisi, ki kendisinden de şurada bahsetmiştim. (Görsellerle ilgili bir sıkıntı yaşıyorum şu sıralar, nedenini bilen var mı acaba?) İki markanın kardeş olduğunu nereden mi biliyorum? Facebook gruplarında merak edip de sormuştum. Bir markanın sahibi, diğer markanın kardeşinde olduğunu ve içeriklerinde hiçbir farklılık olmadığını söylemişti.

More Than Soap'un ürünlerinden, özellikle de şampuanlarından, o kadar memnun kaldım ki kullandığım bu zaman dilimi içinde, geçenlerde Grupfoni'den aldığım indirimli Markafoni çekinin tamamını şampuanlara yatırdım. Şu yanda gördüğünüz şampuan grubuyla mutlu mesut bakışıyoruz şimdi. Neler mi var içinde?

Lavanta ve neroli, papaya, limon ve mersin ağacı, maydanoz ve ısırgan otu, son olarak da paçuli ve sedir. Ben paçuli ve sedirden başladım. Mevsim değişimi ve market şampuanlarının SLS içerikli karışımları sağolsun, saçlarım fena halde dökülmeye başlamıştı. Önceki tecrübelerimden biliyorum, kısa süre içinde dökülmesi duracak şampuanlar sayesinde. Bir de saç bakım yağını kullanıyorum, ki o da zeytinyağı içerikli. İşte o zaman saçlarım muhteşem oluyor. Hem pırıl pırıl, hem de doğal içerikli şampuanlar kullandığım için dökülmeyecek.

Katı sabunlarını da yüzümü yıkamak için kullanıyorum yine uzun süredir. Evde kozmetik detoksuna başladığımdan beri yüz yıkama jeli vs gibi şeyler hiç girmiyor dolaplara. Kozmetik namına kullandığım tek şey nemlendirici. Sabunları yüzümü kurutmadığı için nemlendirici ihtiyacım da çok olmuyor açıkçası.

Soaphia ya da More Than Soap... Kesinlikle tavsiye ediyorum ürünlerini. Şampuanları, deterjan gibi köpüren piyasa şampuanlarından sonra şaşırtacaktır biraz sizi, ama alışırsınız kısa sürede.

Elle Shoes 2011-12

2011-10-22T13:00:00.000+03:00

Oxford ayakkabılara zaten bayılıyorum da, böyle tek renkli olmayanlarına apayrı bir sempati duyuyorum. Burnu ne kadar güzel değil mi? Bayıldım, bayıldım! Özellikle grisine... Kahveyi de burun detayını gösterebilmek için koydum.

Topuklu oxford da canımdır. Ayrı tutmam, hatta daha bir aşkla severim. Renk uyumları muhteşem olmuş bence. Lacivert kısımları deri, kırmızılar süet.

Renk güzel, güzel olmasına da, asıl önemli olan bağcık detayı.

Bu da enteresan. Beğenmekle, beğenmemek arasında gidip geliyorum.

Bunlar ben sevdiklerim. Elle 2011-12 kış koleksiyonunun devamı için şurayı kurcalayabilirsiniz.

Crazy, Stupid, Love

2011-10-20T11:54:00.001+03:00

Crazy, Stupid, Love, 2011 yapımı.

Romantik komedinin belli kodları var biliyorsunuz. Çok yavan bir biçimde işlendiğinde uykumu getiriyor. Yakışıklı erkek, güzel kadın; bir türlü bir araya gelemiyorlar, ikisinden birinin egosu ya da bazı sıkıntılar nedeniyle. Filmin sonuna doğru anlıyorlar ki gerçek aşk tam da oradaymış, koşa koşa birbirlerini buluyorlar. Tren istasyonu olsun, havaalanı olsun, hem de ne koşturmaca! Açıkçası 15 dakika bile dayanamıyorum ben bu kurguya. E ne işim vardı öyleyse benim Crazy, Stupid, Love'da? Şans işte!

Filmin açılışına bayıldım. Lüks bir restoranda (restorant diye bir şey yok, biliyorsunuz değil mi?) ayakkabılara odaklanmış bir kamera. Gayet şık kadın ve erkek ayakkabılarından sonra-yanlış hatırlamıyorsam- bir adet New Balance görüyoruz. Üstelik de kumaş pantolonun altında! Yukarı çıkıyor kamera. Yemek yiyen çiftin kadını fena halde yaşlanmış Julianne Moore, erkeği ise Steve Carell(soyadı karel olarak okunuyormuş. Ya...)

O kadın, o adamla nasıl becerdi ise tam 25 yıldır evliymiş meğer. Kadın boşanmak istediğini açıklayınca, adam enteresan bir tepki veriyor. İşte orada anlıyorum standart bir film olmayacağını.

Sonrası "like photoshopped" Ryan Gosling'in sahneye çıkışı ve olaylar. Uzunca bir süre Emma Stone'un olaya nereden ve nasıl bağlanacağını merak ediyorsunuz. En güzel yerden bağlanarak merakımızı tatmin ediyor sağolsun.

Çok güldüğüm sahneler konusunda bir ortaklık olduğuna, olacağına eminim. Bahçe sahnesi... Hani herkesin birbirine girdiği ve kabağın David Lindhagen'ın başına patladığı an. Ve Steve jobs diyaloğu. "Sen Steve Jobs mısın? Hani Apple'ın mucidi, milyoner olan? Değilsin, New Balance sneakers giymeye hiçbir şekilde hakkın yok öyleyse!" Ayrıca "you are better than Gap" de en çok güldüğüm yerlerdendi.

Filmi, muhteşem giyinen erkekler geçidi şeklinde de izleyebilirsiniz. Ryan Gosling'in tarzı bana çok uymasa da şıktı. Asıl Steve Carell'ın giydiklerine bittim! Ah o ceketleri, gömlekleri, süveterleri... Ya o omzu apoletli montu! Muhteşemdi.

Filmle ilgili tek şikayetim sonuna dair. Bu kadar klişe olmak zorunda mıydı yani? Çok güldüm, çok eğlendim, sonunda bu bana reva mıydı? Klişe bir "seni çok seviyorum" konuşması, kadının adam karşısında yumuşaması vs. Bir kere de bırakın herkes yoluna gitsin, topluluk önünde yapılan itiraflarla kimse eski hayatına çakılıp kalmasın. Çok bunaltıcı işte bu. Sırf bu yüzden puan kırıyorum. Ama siz yine de, hala gösterimdeyken, mutlaka sinemada izleyin ve eğlenin. 7/10.

Fare Şemsiye-Markafoni

2011-10-20T09:15:00.000+03:00

Burada bahsettiğim ve yaklaşık 1 yıldır çok severek kullandığım Fare şemsiyem bugün Markafoni'de satışta. Ben bu kadar güzel bir şemsiye kullanmamıştım. Rüzgarda bana mısın demiyor. Kesinlikle tavsiye ediyorum. Benimki şundan:

Tantitoni ve Küçük, Güzel Şeyler!

2011-10-19T21:56:00.000+03:00

Tantitoni, İstanbul'da yaşarken en sevdiğim mağazalardandı. Nasıl sevmem, Koziol satıyorlar. Plastik her türlü mutfak eşyasını evinden mümkün olduğunca uzak tutmaya çalışan ben, söz konusu Koziol tasarımları olunca böyle bir garipleşiyorum, bir sakinleşiyorum ki sormayın! Kuşlara ilgim malum. Standart tuzluk-biberlik sevmeyi de beceremedim bir türlü. Seramik ikilileri ise fazlaca "pazar" malı buluyorum artık. Şimdiki gözdem bu iki yavru. Üstelik de altlarında mıknatısları var, buzdolabına yapışıyorlar!

Tantitoni'de kocaman kocaman indirimler var şu anda. Kargo ücreti de çok komik üstelik. Siz de benim gibi "tasarımsever" iseniz Tantitoni ile mutlu olmanız engellenemez!

En soldaki salata kaseleri. Demin patlamış mısır kasesi bile oldu. Ortadaki bardak altlıkları. Soldakiler de kuruyemişler için muhteşem oluyor. Hepsi de bambu. Makineye girmiyorlar, elde yıkamak gerekiyor. Olsun, dokularını çok sevdim ve renklerine de bayıldım ben. Arkadaki perdenin gazabına uğramış şey ise plastik numarası yapan bir cam şişe.Geceleri başucu şişesine dönüşüyor kendisi. Sevimsiz sürahilere sevimli bir alternatif.

Elektrikli Ev Aletleri

2011-10-19T13:08:00.001+03:00

İkisi de Arçelik Lal serisinden. Kırmızıdan pek hazzetmesem de bu serinin bazı ürünlerinin mutfakta çok tatlı duracağını düşünüyordum. Arçelik markasıyla ilgili kafamda soru işaretleri olmasına rağmen risk alarak satın aldım ve çok memnun kaldım. Ekmek kızartma makinesi (K-8010 Kırmızı) hiç problemsiz. Birkaç kademeli ısı ayarı sayesinde ister ısıtın, ister kızartın ekmeğinizi. Buzluktan çıkan ekmeği de birkaç dakika içinde çözüveriyor özel bir ayarı sayesinde. Görüntüsü ise harika. Lakin benim asıl bahsetmek istediğim narenciye sıkacağı. Hayatımda gördüğüm en muhteşem narenciye sıkacağıyla(K-8015) tanışın lütfen. Hiç yorulmadan kilolarca portakal sıkabilir misiniz? Ya da limonata yapmak için sert limonlarla debelenmeden, hızlıca 1 kilo limonu sıkıp kenara kaldırabilir misiniz? Boyu uzun olduğu için denge sorunu yok aletin. Üstüne bastırdığınızda, elinizin altından kayıp gitmiyor ve temizlemesi inanılmaz kolay! Parçaları da makinede yıkanabiliyor, gerek bile yok bence, yine de not düşeyim. Kısacası gücünden, tasarımından vs acayip mutluyum. Tavsiye ederim.

Bu cici şey, Blue House su ısıtıcım(BH 210 MK Liberty).İlk gördüğüm anda tasarımına vurulmuştum. Eski düdüklü demlikleri hatırlatıyor. Elime ulaştığında, tasarımında başka şeylere de vuruldum. İçindeki ışık var ya, elektrik bağlantısını kesmediğiniz sürece yanıyor. Geceleri, mutfakta gece lambası işlevi görüyor. Su ısıtırken de kırmızıya dönüşüyor. Geçenlerde ufak bir problemim olmuştu. Servisine götürdüm, garantisinin 3 yıl olduğunu öğrendim! Hemen halledildi zaten problem. Şu anda yepyeni ve parlak mavi rengiyle kırmızı mutfak aletlerimin yanında duruyor.

Elektrikli süpürgeler iyi hoş da, yerlere azıcık bir şey döküldüğünde kablosunu aç, taşı, getir zor oluyor. Şarjlı el süpürgelerini daha pratik buluyorum böyle durumlarda. Ama piyasadakilerin çoğu ya çok ağır, ya da güçleri az, çekiş kuvveti de az bu nedenle de. Fakir Rc 1200 şarjlı el süpürgesi, benim tüm isteklerimi karşılıyor. Hem inanılmaz bir çekiş gücü var, hem de çekiş gücüne göre oldukça hafif. Ben pratikev'den aldım, en ucuz orasıydı çünkü ve 3 4 gün içinde elimdeydi ürün. Süs gibi durmayacak, işe yarar bir şarjlı süpürge istiyorsanız tavsiye ederim.

Şikayetçiyim!

2011-10-19T12:36:00.000+03:00

Nelerden mi şikayetçiyim?

Türk firmalarının çalışma şeklinden, felaket çalışma anlayışlarından, bir dediklerinin bir dediklerini tutmamasından, iş bilmezliklerinden... Ne gibi mi?

-Grupfoni , bir faturayı iletmekten acizsin. Bir de müşteri temsilcilerin yalan söylüyor. Biri diyor ki; "fatura yanlış adrese gitmiş, hemen size yollayalım." Öteki diyor ki; "buradan çıkışı olmamış bile, bugün kargoya verdirip sizi arayacağım." Grupfoni, 1.5 aydır aldığım hizmetin faturasını yaklaşık 10 kez (telefon+mail) talep etmeme rağmen bana iletmediğin için senden şikayetçiyim.

-Hepsiburada, bana mail attın. Dedin ki, "200 liralık alışveriş yap, e uzun zamanır da yapmıyorsun, biz de seni mutlu etmek için 100 liralık hediye çeki verelim." Mailin duruyor hala. E yaptım. 15 Ekim tarihinde 50 TL, 15 Kasım tarihinde 50 TL olarak tanımlayacağını iddia ettiğin çeklerin ilkinden ses seda yok. 5. kez siten üzerinden şikayet gönderdim. Birine bile cevap vermedin. Hakkında okuduğum onca olumsuzluğa rağmen beni şaşırtacağını düşünüyordum, yanılmışım. Berbat bir satış sitesisin.

-Doğtaş, Angel modeli köşe koltuk aldım senden. Sırtını bej renkli kumaş seçtim. Koltuğun bana gelmesi yaklaşık 20 gün sürdü. İnanılmaz ama koltuğu yapan elemanların bej renkli kumaşın içine tükenmez kalemle kocaman "1" yazmışlar. Gölge şeklindeydi, ben sildikçe dışarıya kustu boyayı. Teknik servisin geldi, bakalım mağduriyetimi giderecekler mi? Niye mağdur oluyorsam zaten, anlamıyorum!

-Koçtaş, boy dolabı aldık senden. Kapağının camı kırık çıktı. Değiştirdin. Uğraştırmadın mı? Daha neler, tabii ki uğraştırdın. Bugün telefondaki elemanın lütufta bulunmuş gibi konuşuyordu hatta, ağzının payını aldı. Yeni kapağı nasıl gönderdin peki? Üstünde hiçbir vida izi olmadan! Kulbunun, ucu küt vidalarının bile yeri olmadan. Elemanın sorunuma çözüm bulacağına beni haksız çıkarmaya çalıştı. Bakalım bekliyoruz şimdi, montaj ekibinden birilerini gönderip de hatanı telafi edecek misin?

-Yurtiçi Kargo, kargom geliyor, tam 2 gün arabanda gezidiriyorsun, ben şubeyi arayıp "e yeter ama" diyince lutfedip 3. günde teslim ediyorsun. Şuben bölgeye yeterli gelmiyormuş, bilmem kaç bin kişiye hizmet veriyormuş vs. Müşteri olarak bunlar beni ilgilendirir mi sence? Hiç sanmıyorum. Parasını ödediğim hizmeti, vaktinde bekliyorum diye bana diklenen elemanların var. Kınıyorum seni ve çalışma şeklini.

-İkea, İzmir şubesi, canım, göndereceğin altı üstü bir vida ve iki tanecik elbise askısı. Biliyorsun, nakliyecilerin kırdı. Daha kaç gün beklememizi istiyorsun? Sandalyeyi o vida olmadan yapamayacağımızı biliyorsun değil mi? Bize yanlışlıkla teslim edilen sandalyeni geri istiyorsan, vidamı ve kırılan askılarımı çabucak gönder, hem göndermeyip hem de sandalyem sizde mi diye bir daha arama.

Devamı mı? Mutlaka vardır. Bu anlayışla çalışan şirketler bu kadar çok olduğu sürece devamı, hep, olacaktır.

Incendies

2011-10-17T13:14:00.000+03:00

Incendies, 2010 yapımı.

Ölen annelerinin mezarına bir taş koyup üstüne adını yazabilmek için kendi hikayelerini arayan iki kardeşin öyküsü Incendies.

Annelerinin bir vasiyeti var bu iki kardeşe. İki mektup var elinde; biri o güne kadar varlığından bile haberdar olmadıkları abilerine, diğeri de babalarına. Bu mektuplar yerine ulaşırsa ancak üstüne adımı yazacağınız bir mezar taşım olur, yoksa huzur bulamam, diyor. Gerçeğin acı gölgesi, bu fena hikaye işte o zaman başlıyor.

Nawal'ın bir hiç uğruna kaybettiği ve sevdiği adamla başlayan hikaye, Nawal'ın çocuklarının babalarını bulduklarını yerde bitiyor. Bittiğinde bir mektup daha alıyorlar çoktan huzura kavuşmuş annelerinden: "Hikayeniz siz doğduğunuzda başlamış olsaydı korku dolu olurdu, babanız doğduğunda başlasaydı büyük bir aşkla dolu olurdu ama bence hikayeniz öfkeyi unutmak üzere verilmiş bir sözle başlıyor."

Afişteki görüntü, bari bir kız çocuğunu kurtarayım diye kendini öne atan Nawal'ın onu bile kaybetmesine sebep olacak kadar insanlıktan çıkmış adamların karşısındaki çaresiz anı. Küçük bir çocuğun varlığının bile inandıklarına, vahşiliklerine leke süreceğini düşündükleri için onu sırtından vuran adamların karşısındaki çaresizlik. Savaş öyle bir şey galiba. Her şeyi tüketerek yaşayıp giderken ne kadar şanslı olduğumuzu unutuyoruz. Savaş yaşamadık biz; ben, yaşıtlarım... Hayattaki pek çok gerçeği silip süpürüp götürüyordur sanırım. Ancak sinemada görünce hayal edebiliyor insan; gazetelerde, haberlerde görünce...Hayatın gerçeği olması ise düşünülemeyecek kadar korkunç. Film mi?.. Kesinlikle kaçırılmamalı.

8/10.

Hanna

2011-10-17T12:55:00.000+03:00

Hanna, 2011 yapımı.

The Chemical Brothers eşliğinde acayip şarkılarla dolu enteresan bir aksiyon seyredeceğimi düşünerek beni bile heyecanlandıran bir film varsa, dünyada her şeyin olabileceğine inanırım artık! İnanırım da; böyle bir facianın sinema adı altında vücut bulmasına, ayılıp bayıldığım Cate Blanchett'in böyle bir filmde oynamasına... İşte ona inanamam!

Sarı kafalı, androjen görünümlü bir kız çocuğuyla başlıyor hikaye. Kar örtüsü altında, medeniyetten uzak ve babasıyla birlikte yaşıyor. Babası, onu tipik bir suikastçi gibi yetiştiriyor. Bir de tuhaf bir alet koyuyor önüne ve "buna basarsan Marissa seni bulacak ve sen ya da o ölene kadar asla durmayacak" diyor. 80'lerden fırlama görüntülerin başlangıcıymış meğer o garip alet.

Kızı, medeniyet fakiri olarak yaşamak dürtünce basıveriyor düğmeye. Sonra ortalık karışıyor birden. 110 dakika akıp gidiyor bunaltmadan. Fakat saçmalıklardan ibaret bir kurgu eşliğinde...

Bizim sarı kafa bir deneyin parçasıymış meğer. O deney niye iptal edilmiş, aynı deneyin diğer deneklerine ne olmuş, bu kızcağızı neden ortadan kaldırmak istiyorlar? Marissa'nın dişleriyle ne derdi var? Ajan olmadan önce işkenceci miymiş? Erik rolündeki Eric Bana ince hastalığa filan mı tutulmuş, ne o öyle, bir deri bir kemik ajan mı olur? Fatih Ürek kılıklı manyak kim? Ay of içimi sıkıntı bastı!

Böyle ilgiçekici bir şekilde başlayıp gelişen bir film, nasıl böyle saçmasapan ve apar topar sonlandırılır; ayrıca yeşil topuklu ayakkabılarla ormanda on kaplan gücünde bir kız nasıl kovalanır öğrenmek isterseniz filmi izleyin. İstemez misiniz? Hak veririm.

5/10.

DeFacto ısrarla sunar: PANTALON!

2011-10-15T22:37:00.000+03:00

Daha önce de bahsi geçmişti, (hoş, o yazının resimlerine bir haller olmuş ya neyse!) DeFacto markası ısrarla aynı hatayı tekrarlıyor. Ben de ısrarla dalga geçmeye devam ediyorum. Kurumsal bir şirketsiniz, pek çok yerde mağazanız var, reklam çalışması yapıyorsunuz ama böyle de kocaman bir hatayı vitrine yerleştiriyorsunuz öyle mi?!

Grupfoni rezilliği, faciası, umursamazlığı, lakaytlığı vs.

2011-10-14T13:10:00.001+03:00

Grupfoni, fırsat satışı yapan milyon tane siteden biri. İlklerden biri olduğu için daha büyük ve güvenilirmiş gibi geliyor, değil mi? Yanılıyorsunuz!

1 Eylül 2011 tarihinde kendilerinden bir otel fırsatı aldım ve bunu bir iş gezisinde kullandım. Masraf olarak göstermek için de faturaya ihtiyacım oldu doğal olarak. Keşmekeş tam da burada başladı işte! 9-10-11 Eylül tarihinde kuponları kullanıp 12 Eylül'de ilk mailimi attım. Faturamı talep ettim. 1 hafta geçti. Ses yok. 2 hafta.... Ses yok. Aradım. Talebimi sözlü olarak da yineledim. 1 hafta, 2 hafta... Arada birkaç kez daha aradım ve mail attım. "İlgili birime ilettiklerini, daha fazla sorum varsa iletişim telefonlarından bağlantıya geçebileceğimi" söylediler. Telefon konuşmalarından birinde müşteri temsilcisi bizzat ilgileneceğini ve o gün kargoya verdireceğini söyledi. Bilin bakalım! Fatura talebimin üstünden 33 gün geçti, elime geçen ne? Sıfır! Bugün çıldırmış vaziyette bir kez daha aradım, telefondaki öyle rahat ki, aksaklık olmuştur, o olmuştur, bu olmuştur, sorumlusu ben değilim dedi. Ne tatlı. Sorumlu biriyle görüşmek de mümkün değil zaten.

Siz siz olun, faturaya ihtiyaç duyacağınız hiçbir alışveriş yapmayın bu siteden. Diğer alışverişlerinizde de dikkatli olun tabii. Çok detaylı bir kuaför hizmeti satın almadan önce randevuları uygun mu diye arayıp soruyorsunuz, en az 2-2,5 saatte bitecek işlemleri 1 saatte çok rahat bitirebileceklerini söylüyorlar. Satın aldığınız hizmet kalitesi "fazlasıyla" tartışılır!

Yine bir otel fırsatı. Sahil Resort Otel. Arabada gözlük vardı. Park etmesi için görevliye verdik, gözlük uçtu! Tatilimizi polisle vs bölmeyelim diye şikayetçi olmadığımıza bin pişman olduk sonradan, çünkü Grupfoni bu şikayeti dikkate almadı bile.

Hasılı... Alışveriş yapacağınız sitede muhatap bulamayacağınızı bilerek satın alın fırsatları. Yoksa bir kağıt parçası için 1 ay debelenir de durursunuz.

Samsung WD0804W8N Combo Çamaşır Makinesi

2011-10-09T10:35:00.000+03:00

Samsung; beyaz eşyada, özellikle de buzdolabı ve çamaşır makinesinde favorim. Buzdolabına henüz vakit var ama önce bu güzelliği anlatmalıyım size.

8 kg yıkama ve 5 kg kurutma kapasiteli, kocaman kapaklı, inanılmaz bir alet bu. Standart çamaşır makinesi kapaklarından fazlaca çekmiş biri için kocaman bir oh dedirtir. Büyükçe bir battaniyeyi cebren ve hile ile küçücük kapaktan içeri ittirdiğimi bilirim, ama bu kapakla kocaman bir bornozu küçücük bir bez parçası atıyormuş gibi koyuyorum makineye.

Herhangi bir Samsung çamaşır makinesi gördüyseniz bilirsiniz, kazanları çok güzel. Onlar elmas kazan diyorlar, ben güzel kazan. Kıyafetlerin yıpranmasını engelleyen bir yapısı var, benim gibi çamaşır canavarlarına birebir.

Bir de eco bubble diye bir şey icat etmişler. Acayip bi şey! Makine suyu deterjan gözüne püskürtüp de öylece alıvermiyor toz deterjanı. Önce köpürtüyor, o tanecikli yapı gidiyor, sonra çamaşıra veriyor. Hani bazen makineden çıkarırsınız da çamaşırları, beyaz beyaz lekeli olur ya toz deterjan yüzünden, öyle bir şey yok artık!

Elektronik panelinden programı, sıcaklığı, süreyi vs her şeyi seçiyorum, başlat diyorum. Boş boş dönüyor birkaç kez. Önce ne olduğunu anlamadım, meğer çamaşırın ağırlığını ölçüyormuş, benim ayarladığım süreyi uzun buldu ağırlığa göre ve kısalttı! Gözlerime inanamadım.

Kurutma performansını test etme olanağım olmadı henüz. Antalya güneşinde ihtiyaç duymadım, lakin test ettiğimde de yazarım yine ne düşündüğümü.

Bu makineyi netten aldım ben. Bayiiden almadım açıkçası, nakite yaptıkları indirimi duyunca. 400 TL daha ucuza aldım ve 2 gün sonra elimdeydi(İstanbul'dan geldi alet ve ben Antalya'dayım!), servisi aradım, aynı gün kurdular. Faturası, garantisi vs her şeyi tastamamdı üstelik. Nereden aldığımı merak eden olursa yorumlarda cevap veririm.

Ayakkabım, canım benim canım benim

2011-09-25T18:17:00.001+03:00

Eteklerle giyemezsiniz, fena halde kaba duruyor. Ama pantolonlarla harika görünüyor. Ve pek çok dolgu topukluya nazaran küçücük görünüyor ayaklarda. Hotiç'teki indirim devam ediyor hala. Beji de var. Bir iki ayakkabım daha oldu bu sezonki Hotiç'ten, görsellerini bulamadım, benimkilerin fotoğraflarıyla idare edeceksiniz ne yazık ki. :)

Le Nom Des Gens

2011-09-25T18:06:00.000+03:00

Le Nom Des Gens, 2010 yapımı.

İnsanların İsmi gibi bir çeviriye sahip olabilecekken The Names of Love olarak çevrilmesini pazarlama garabetinden başka bir şeye bağlayamıyorum. Çünkü gerçekten de insanların isimleri üstünden gidiyor hikaye. Geçtik.

Bu film piyangodan çıktı; ne listemde vardı, ne de aklımda. Aylar önce hakkında bir yazı okumuş, enteresan bulmuş ve seyretmeliyim demiştim. Ancak Antalya sinemalarına böyle bir filmin gelmeyeceği gerçeğini kabullenmiş, başka yollar aramayı da unutmuştum. Görünen o ki, film beni unutmamış!

Arthur Martin isimli kesinlikle safkan Fransız olmayan, annesi ve babası Hitler mezaliminden kaçamamış bir anneye sahip, veteriner (?) bir adamla; Baya Benmahmoud isimli kesinlikle Brezilyalı olmayan, fena halde aktivist bir anne ile ezile ezile ezik olmuş bir babanın çocuğu olan, beraber olduğu sağcı erkekleri solcuya dönüştürmek gibi bir misyon edinen bir kadının hikayesi. Ne garip bir çorba değil mi? Siz filmi izleyin bir de! Geçen yılki Altın Portakal'dan beri, Antalya'da seyrettiğim en güzel filmdi.

8/10.

X-Men: First Class

2011-09-25T17:47:00.000+03:00

X-Men: First Class, 2011 yapımı.

İzleyeli uzun zaman olmasına rağmen yazmadığım filmlerden ilki. Eh, çok da sarmadığı için yazmadığımı tahmin etmek güç olmasa gerek. Diğer X-Men filmlerinin hiçbirini izlemediğimi de dipnot olarak düşmek istiyorum. Karakterin adını bile bilmiyordum lakin o rolde Rebecca Romijn'i göremediğim filmi neyleyeyim ben... Diyordum ki, Michael Fassbender ile tanıştım. Bu filmin tarafıma kattığı tek şeydir. Filmin nasıl bir kostümcüsü var idiyse ve, muhtemelen benim gibi, o adama nasıl hayran kaldı ise en muhteşem giyinen karakter oydu filmde. Aşağıda muhteşem kıyafetlerden bir demet bulacaksınız.

Film mi? 6/10.

Esse Çatal-Bıçak-Kaçık Seti

2011-09-25T12:44:00.001+03:00

Esse, sevdiğim mağazalardan. Pek çok ürün çeşidi var ve akla hayale gelmeyecek amaçlar için üretilmiş mutfak malzemelerini bulmak beni mutlu ediyor. Medeni durumumu müteakip alışverişe çıktığımda oraya da uğradım. Bayramda başlayan %50 indirimleri devam ediyor hala. Neler neler almadım ki... Görseldeki de aldığım ürünlerden birinin içinden çıkan garanti belgesi. Evde kaçık setine ihtiyacım olmadığı için almadım ben. Siz alırsınız belki?

Green Lantern-Filmin Özeti!

2011-09-07T00:31:00.001+03:00

Kaynak.

Green Lantern

2011-09-06T22:54:00.001+03:00

Green Lantern, 2011 yapımı.

Çizgi roman takip etmeyen, hatta çoğunun adını bile duymamış benim ne işim var böyle bir uyarlamada? Hayat işte. Yeşil ışıklar saçarak uçan bir bıyıklıdan da süper kahraman oluyorsa, artık dünyada görmediğim bir şey kalmamış demektir zaten.

Filmde ne var? Sorumsuz Hal Jordan'ı büyüüüüük sorumluluk isteyen yeşil bir yüzük ve onun şarj aleti bulur, hem de mor bir yaratık yardımıyla. Arada da Blake Lively var. Bacakları var, başkaca yuvarlak kısımları yok, sadece manasız yüzü var. (Hani bu yüzden gidecekseniz, bilginiz olsun diye söylüyorum.) Peki filmde ne yok? Kurgu yok. Bütünlüğü olan bir hikaye yok. Neden orada bulunduğu açıkça belirtilmiş kahramanlar yok. (Bkz: Hector.) Daha 3 günlük kahramanın nasıl olup da "guardian"lara diklendiğiyle ilgili mantıklı herhangi bir açıklama yok. Vardan çok yok var zaten bu filmde. Ben ettim, siz etmeyin yani.

1/10!

Kuşlu!

2011-09-04T22:22:00.000+03:00

Ne tatlı di mi? Fazlaca beyaz çıkmış görselinde. Değil aslında, sarımtırak. Sanki anneannemin sandığında kalmış da hafiften sararmış gibi, çok tatlı bir rengi var. Ve o kuşlar... Ahhh! Öyle güzeller ki bahar dalına benzeyen o narin çiçeklerin üstünde. Bone China imiş. Hafif de hem. Yanında krem rengi sapı olan, narin bir çatal bıçak takımı da olsa ne tatlı olur, değil mi?

Yardıma ihtiyacım var. Bu günlük yemek takımına uygun çatal bıçak takımı için görenlerin, bilenlerin bana müracaatını rica ediyorum. Modern olan, neredeyse, hiçbir şeyden hoşlanmadığımı ve kalın saplı facia çatal bıçaklara elimi bile sürmeyeceğimi belirtmekten de geri kalmayayım.

Ölüm Pornosu-Chuck Palahniuk

2011-08-26T22:11:00.000+03:00

Gerçekten mi? Bu kitap mı yasaklanacak? Çevirmeni gözaltına alınacak? Bu korkunç kitap mı dava konusu edilecek? Bu kadar mı korkar olduk kendi gölgemizden?!

Palahniuk sayfasını Tekinsiz'i yarım bıraktığımda kapatmıştım. Nerede Dövüş Kulübü'nü, Görünmez Canavarlar'ı yazan adam; nerede Tekinsiz gibi uykusunda sayıklar gibi yazan adam! Sarmal hale gelmiş tuhaf öyküsü, her adımda daha iç içe geçmesi ama sadece dolaşması, çözülmek adına kitabın hiçbir şey yapmıyor oluşu illallah dedirtip bıraktırmıştı Palahniuk'u bana. Bir kitabının yasaklanma ihtimalini duyana kadar... Yasaklar nasıl da çekici!

Cassie adlı bir porno oyuncusunun 600 erkekle birlikte olup sonunda öleceğini ve bu doğal(!) bir ölüm olacağı için sigortasının, birikiminin vs 19 yıl önce doğurup terk ettiği çocuğuna gideceğini hesapladığı bir garip kurguyla karşı karşıyayız. Hikayeyi bu ucubik olayı organize eden kız ve 600 erkeğin içinden 3'ünün ağzından dinliyoruz. Hatta biri de Cassie'nin çocuğu olabilir.

Okuduğum şeyin bana bir şeyler katmasını bekliyorum doğal olarak. Witold Gombrowicz, Pornografi okumuyorsam pornografiye dair herhangi bir detayın hayatımda değişikliğe sebep olacağını düşünmüyorum. Hele de bu denli çiğ olanının. Nasıl bir amaca hizmet etmek istedi acaba Palahniuk bu dandikten de öte kitabı yazarak? Yeraltı Edebiyatı altında çıkmış kitap. Edebiyata dair herhangi bir zerre yok. Varsa yoksa ünlü filmlerden kotarılmış porno film isimleri ve kulağa çok ilginç gelmelerine rağmen kitap kurgusu nedeniyle inandırıcı bulamadığım enteresan sinema gerçekleri. (Marilyn Monroe'nun ayakkabısının birinin topuğunu daha çok kıvırabilmek için kesmesi gibi.)

Kafamda artık bitirdiğim bir yazarı sırf şu yasaklanma olayı nedeniyle merak edip de bu kitabı okuduğum için kendimi kınıyorum. Siz aynı hataya düşmeyin lütfen.

Zamora

2011-08-26T17:27:00.000+03:00

Zamora aslında bir pastane, ancak birazdan methetmeye başlayacağım dondurması hariç yediğim tek şey profiterolü idi ve kesinlikle çok başarısızdı. Bu nedenle şimdiden sonra kendisine kısaca dondurmacı diyeceğim.

Paketli, endüstriyel pek çok gıdadan hiç hazzetmiyorum. Litrelik dondurmalar da bunlardan biri. Piyasada birkaç büyük marka var, herkesin bildiği üzere ancak hepsi de koruyucu madde içeriyor. Yerken ağzıma gelen o kimyasal tat, boyalı kutularını gördüğümde onlardan uzak durmam gerektiğini hatırlatıyor bana hep. Evet, evet bildiniz, ben bir dondurma delisiyim!

Hal böyle olunca güzel dondurma yemek hayal olabiliyor bazen, yaşadığınız yere bağlı olarak. 1 hafta öncesine kadar ben de hayaller aleminde idim tam da görseldeki gibi. Derken... Bir arkadaşım muhteşem keşfinden bahsetti ve benim de denememi sağladı. Bu nasıl bir lezzettir! Nasıl tazeliktir! Misler gibi kokan hepi topu 10 çeşit dondurma.

Favorilerimi sayıyorum. İlki, Zamora'yı keşfeden herkesin favorisi olan kavunlu tabii ki. Ardından kakaolusu... Bunları limonlu, vişneli ve parça çikolatalı vanilyalı dondurma takip ediyor. Kavunlu, çok lezzetli bir kavunu buzla karışıtırıp yiyormuşsunuz gibi bir his yaratıyor. Kakaolusuna bayıldım, ne çok acı ne de şekerden ölüyor. Limonlu tıpkı kavunlu gibi, ferahlatan bir tadı var, limonataya alternatif olur bence. Vişneli bomba! Hafif ekşimsi. Vanilyalı olanı ise çok hafif. Buram buram süt kokmuyor, çikolataları da cabası.

Kayısılı... Turuncu renkli bir dondurma ama içinde ne olduğunu fark etmeden yemek çok mümkün. Tadı nötr. Böğürtlen... İdare eder, ama vişneli yoksa. Yanıksıyı ben kesinlikle yemem. Yanık süt kokusundan nasıl bir zevk alındığını anlamıyorum zaten. Karamelliyi de yemem, yanık süt ve yanık şeker mi???

3 şubesi varmış, güncellemeyi yıllardır bıraktıkları web sitelerinden okuduğum kadarıyla. Ben Kırcamii'deki personeli de sevdim. Güleryüzlü ve sevimliler. Birkaç on yıllık bir aile işletmesi olduğu çok belli. Voleyi vurma hevesiyle Antalya'da açılan onca mekandan çok farklı. Temiz, tertipli ve sade. Ayrıca kocaman bir artısı var, çoooook lezzetli!

Dr. Martens

2011-08-25T13:12:00.000+03:00

Bu sezonun "look book"undan. Ne kadar güzel, değil mi? Kocaman tabanlı, tuhaf botlarından sonra herhangi bir şeyini beğeneceğimi sanmazdım.

Stake Land

2011-08-19T12:47:00.000+03:00

Stake Land, 2010 yapımı.

Tipik bir vampirsever olarak, denk geldiğim hiçbir filmi kaçırmamaya çalışıyorum. Buruş buruş suratla seyrediyor olsam da çoğunu, tuhaf bir zevk aldığımı itiraf etmeliyim. Hızlı ve ölümsüz olmaları, ayrıca insana has pek çok zaaftan arındırılmış halleri çekici kılıyor sanırım gözümde onları. (True Blood'da habire ağlayan vampirler var ama şimdilik konu dışı bu kısım.)

Stake Land de, gösterime gireceğini okuduğumda, listenin başına oturdu hemen. Dünyayı istila eden vampirler konulu bilmem kaçıncı filmim olacaktı bu. Biraz önyargılı olarak geçtim yani başına. Çerezlik bir film seyreder, kalkarım diyerek. Olmadı.

Afişteki ünlü vampir avcısı, gizemli "Mister". Yanındaki de ailesinin öldüren vampirin elinden son anda kurtardığı tıfıl Martin. Dünyayı vampirler sarmış, kimseler yemek bulamıyor, can güvenlikleri yok, uyurken bile tetikteler. Bunlar yetmezmiş gibi Kardeşlik Örgütü adında aşırı dinci bir örgüt vampirleri Tanrı'nın gazabı olarak görüyor ve helikopterlerle insanların tepesine vampir atıyor! Evet, evet doğru okudunuz. Filmin uçuk ve gereksiz pek çok noktası olmasına rağmen ortamı yansıtmaktaki becerisi hoşuma gitti. Terk edilmiş dünya konulu onlarca film seyretmişimdir, ancak "post-apokaliptik" (A hayt! Cümle içinde kullandım!) ortamı bu denli sakin ve başarılı tasvir eden başka bir film izlemedim. (28 Days Later'ı izlemedim, evet.)

Vampir zarafeti ve acımasızlığının, zombi zırvalığıyla karıştırılmış haline tahammül edebilirim derseniz seyredin.
7/10.

Mother's Day

2011-08-18T12:08:00.000+03:00

Mother's Day, 2010 yapımı.

Açılış sahnesinde, yüzünü görmediğimiz genç bir kadın var. Hastaneden bebek çalıyor. Ekürisi de var yanında. (Sahi o kimdi? Sonradan hiç geçmedi adı, ben mi kaçırdım yoksa?) Sonra da gelsin olaylar.

Yıllaaar ve yıllar geçiyor, bir eve misafir oluyoruz. Evin sahibi gözü yaşlı bir sarıkafa ve kocası, çocuklarını yakın zaman önce trafik kazasında kaybetmişler. Kasırga nedeniyle misafir ettikleri hepsi birbirinden müstesna arkadaşlarıyla vakit geçiriyorlar. Bir tanesi öyle enteresan giyinmiş ki, korku filmi klişeleri dahilinde ilk onun öleceğini düşünüyoruz bir karışlık eteği nedeniyle. Nişanlısı peruklu, tombalak bir adam. Bir zenci çift var; erkek fazlaca atılgan, hatta bunun bedelini kulaklarıyla ödüyor. Doktor kocası olan sessiz, sakin bir abla var. Bir de tek başına gelmiş bir kızcağız, huylanıyoruz ondan; herkes çift iken o niye değil diye. Numarası çıkıyor zaten filmin ortasında, psikopat anne sayesinde.

Grup korkunç müzikler eşliğinde eğlenirken eve birileri dalıveriyor. 3 genç adam, biri vurulmuş. Ve silahlılar. Şimdi bu iki manzarayı birleştirelim. Ama durun, yetmez. Bu 3 genç adamın bir de anneleri varmış, afişteki hatun. Hani filmin başında bebek çalan... Çok tertipli, düzenli kılığıyla çıkıp geliyor oğullarının daldığı, bir zamanlar kendilerinin olan ama icra nedeniyle kaybettikleri eve. Tek istediği de ona gönderilen parayı iç eden aileden hakkı olanı almak. Kadın o kadar sakin ve terbiyeli görünüyor ki arka planda bir psikopat olduğunu anlamak çok da mümkün olmuyor. Ama sonra bizzat ya da dolaylı olarak evde bulunan insanları terörize etmeye başladığında hem kadına, hem de oyunculuğa şaşıp kalıyorsunuz.

Bu film izlenir. Ayılıp bayılmadım ama Rebecca De Mornay'in muhteşem oyunculuğuna şapka çıkarttım. Diğer karakterler bazen karikatürize, bazen de çok sığ ama psikopat anne rolündeki muhteşem gözlü bu kadın filmi izlenir kılmaya yetiyor bence.

6/10.

Insidious

2011-06-26T17:33:00.000+03:00

Insidious, 2010 yapımı.

İtiraf ediyorum, filmi izlememin öncelikli nedeni Patrick Wilson idi. Rose Byrne'ı ise Wicker Park'ta ilk izlediğimden beri gözümde kaybettiği sempatisini tekrar kazanabilecek mi acaba diye ısrarla izliyorum. Anne Hathaway bile başardı, o yapamadı. Bu filmde de niye oynadığını anlamak mümkün değil zaten.

3 çocuklu bir aile. Yakışıklı adam, güzel kadın. Adam öğretmen. (Öğretmen maaşıyla o evi satın mı aldı, kiraladı mı? Her iki şart altında da bu nasıl mümkün olabiliyor?) Kadının ne iş yaptığını ben algılayamadım. Şarkı besteliyordu bir ara piyanoda, sonra bebek telsizini dinlemeye başlayınca kariyeri erkenden sona erdi.

Büyük oğullarına bir haller oldu mutlu mesut yaşarlarken. Komada gibi de, değil gibi de. Doktorlar bile bilemedi. Sonradan anladık ki kötücül ruhlar musallat olmuş. Ruhu astral seyahatte(!) iken bedeni, dünyada kalınca, tırnaklarını bıçak bileme aletinde keskinleştiren kırmızı suratlı ve komik yaratıklar tarafından istila edilme tehlikesi başgöstermiş. Anladınız mı? Anlamadıysanız da seyretmeyin. Cin çıkarma seansı esnasında kadının taktığı maskeyi görüp kriz geçirebilirsiniz. Mars Attacks, can bulmuş gibi. Ciddi ciddi üstelik!

Karpuz filan yiyin, izlemeyin bu filmi. Patrick Wilson için bile izlenmez. 1/10.

The Hangover Part II

2011-06-25T14:17:00.000+03:00

The Hangover Part II, 2011 yapımı.

Madem ilkine o kadar laf ettin, ne demeye oturdun da ikincisini izledin diyeceklere önerim fikirlerini kendilerine saklamaları. Meraklıyım ben, izlerim; acaba diyerek, bu sefer yapabilmişler mi diyerek oturur izlerim.

İlkindeki aslanın yerini maymun, striptizcinin yerini memeli bir erkek ve uyuşturucu eklenmiş içkilerin yerini ise yine içine bir şeyler katılmış marshmallow almış. Olay örgüsü az buçuk aynı. Yine filmin yakışıklısı Bradley Cooper'a hiçbir şey olmamış, aman yeter ki o karizmasını çizdirmesin. Yine Stu en çok zırvalayanlardan ve Alan da her şeyi başlatan adam. Chow da burada. İlkinden daha komik olan tek insan o. İyice karikatürize hale gelmiş. Artık cerrah olma ve çello çalma şansını yitiren bir biradere sahip olan Stu ise tabii ki düğüne vaktinde yetişiyor. Saçmasapan bir konuşmayla da ondan zerre kadar hoşlanmayan kayınpederinin gözüne giriveriyor hemen.

İlk film Imdb'de 7,9 almışken, ikincisi 6,9 almış. Bu ilkinin zaman içinde kulaktan kulağa yayılarak popülerleştiğini göstermiyor mu? İlkine ikincinin 4,5 katı kadar insan oy vermiş çünkü. Mutlaka izlemelisin denilen benim gibi ciddi bir mazlum grubu bu öneriyi dikkate almış demek ki. Çoğu da uğradığı eziyetten memnun kalmış.

Filmde güldüm. Çılgınlar gibi eğlenmedim, kahkaha atmadım, vay be çok yaratıcı demedim hiçbir şeye. "Televizyonda denk geldiğim bir akşam da seyretsem olurmuş" filmi bence bu. "Sinema" değil. Espri anlayışının travestiler ve kaçırılan bir maymunun içtiği sigaraya yaslanması acınası geliyor bana. Neyse... Memnun olanlara lafım yok ama gerçekten de abarttığınız gibi muhteşem bir komedi filan değil bu. Olsa olsa çıtır çerez basit bir film.

5/10.

The Hangover

2011-06-08T16:57:00.000+03:00

The Hangover, 2009 yapımı.

Taze taze yenisi de çıkmışken ve "daha izlemedin mi sen onu?" sorularına maruz kalırken vaktin geldiğine karar verdim ve çılgınlar gibi(!) eğlenmek üzere oturdum başına.

100 dakika boyunca birkaç kez tebessüm ettim. O kadar... Beklentimi çok yüksek tuttum da o yüzden böyle bir sonuç almış değilim. Gerçekten... Neyin o kadar komik olması gerektiğini anlamadım ben. Fazlaca standart, çoğunlukla klişe, nadiren de sevimli bir filmdi. O sevimli anlarından tebessüm ettim işte. Kalanında sadece takip ettim.

Afişte görünmeyen Doug evlenecektir. Bekarlığa veda kutlaması için 4 arkadaş Vegas'a giderler. Hızlı bir gecenin ardından Doug'u kaybetmiş olarak uyanırlar. Gün ve gece boyunca onu arama çalışmalarını seyrederiz. (Komik olması gereken yerler buralardı sanıyorum.) Bir ara Mike Tyson'u gördüm ve güldüm, evet. Doug'u bulurlar, ilk bakmaları gereken yerde ve düğüne yetiştirirler son dakikada. Gelin de onu kabul eder ve evlenirler. Tek dişi olmayan dişçi arkadaşları da, kontrol manyağı, sevimsiz sevgilisini şutlar düğün esnasında. Alan'ın barmenlik sertifikası almak istediğini söylediği yerde güldüm.

Gerçekten... Standart bir filmdi bu ve ikincisi için istek duymuyorum artık. Onun yerine Superbad'i yeniden izleyeceğim.

5/10.

B is for Beer-Tom Robbins

2011-06-08T16:41:00.001+03:00

B is for Beer, Tom Robbins'in Türkçeye çevrilmiş son kitabı. Çocuk kitabı. Yetişkin kitabı.

D&R'dan aldım kitabı. Mecburen... Bu şehirde çok fazla seçeneğim yok çünkü. Ticarethane olmaktan başka bir anlamı olmayan yerlerden kitap almamaya çalışıyorum şöyle sahneler yaşamamak için:

-B, Bira olarak çevirmişler sanırım adını.
-Yazarı kimdi?
-Tom Robbins.
-Bakayım. Robbin, Robbin...

Hiç duymamış. Kafka'yı duymuş mudur acaba? Her yer okumayanlarla dolu, amenna, ama hiç olmazsa kitapçıda bihaber insanlarla karşılaşmayayım istiyorum. D&R'dan almaya kalkışınca, bu pek de mümkün olmuyor.

Cici kitap. Çocuk kitabı olduğu iddia edilse de, Tom Robbins'in metaforlarını 15-16 yaşından önce anlamlandırabilecek bir çocuk olduğunu sanmıyorum. Türkçeye çevrilme şekli çok kötü olmuş. Alternatif bulunabilirdi. Sanki diğer bütün kitapları orijinaline uygun çevrilmiş gibi B, Bira olarak çevirmek tuhaf olmuş.

Birayla ilgili sevip sevebileceğim nadir şeylerden biri olarak kitaplıktaki yerini aldı bu incecik kitap. Nasıl yapıldığını çok iyi biliyorum şimdi. İçiyorsanız, siz de okumalısınız. Ne içtiğini bilmek istemez mi insan?

Les petits mouchoirs

2011-06-03T16:04:00.001+03:00

İngilizce adıyla Little White Lies, 2010 yapımı.

Tam 2,5 saat sürdüğü için dizi kıvamında seyrettiğim, birkaç güne böldüğüm halde yine de yeterince tat almadığım tipik bir Fransız filmi idi.

Bir grup arkadaş her yıl düzenledikleri tatil aktivitesini, en yakın arkadaşları motor kazası yapmasına ve hastanede ölümle savaşmasına rağmen ertelemezler. Gittikleri ev filmdeki en eğlenceli karakter olan Max'a ait, onun derdi de sahip olduklarıyla böbürlenmek. İyi iş yapan restoranı, kocaman yazlık evi, kocaman botu, çim biçme makinesi... Doğal yaşamaya takılmış karısı da onun bu haliyle dalga geçiyor. Birkaç yerde kahkaha atmama neden olan taklitleri, filmi seyrettiğim için pişman olmamamı bile sağladı.

Böyle kalabalık, akrabalı ya da eş dostlu filmleri İtalyanlar yaparsa seviyorum. Onların da sosu cinsellik oluyor evet ama, Fransızlarınki kadar sevimsiz durmuyor. Sanki hayatlarının odağında bu var, sanki merkezkaç kuvvetine takılıp bunun etrafında savrulmaktan başka bir işe yaramıyor gibiler. Dilimde kalan bu kekremsi tattan kurtulmak için C.R.A.Z.Y.'yi tekrar seyretmek istiyorum!

5/10.

Wir sind die Nacht

2011-06-03T13:58:00.000+03:00

Wir sind die Nacht, 2010 yapımı.

Vizyona giren, girmeyen hiçbir vampir filmini kaçırmadığım için bu garip Alman filmini de izledim. Hatta filmin başındaki yamuk yumuk Lena karakteri bir yerden tanıdık geldi fena halde fakat vampir vampire benzer diyerek savuşturdum konuyu.

Afiş çok komik. Grubun 4. elemanı afişte değil, en renkli karakter oydu oysaki. O da yer alsaydı, "konulu film" afişine benzemekten kurtulurdu hiç olmazsa.

O baştaki sarı kafa, (meğerse Perfume: The Story of a Murderer'dan tanıdık gelen) çirkin ve sevimsiz, bir de üstelik hırsız Lena'yı -neden bilinmez, güya gözleri içinmiş- vampire dönüştürür. Bir de üstüne ona aşık olup onu da kendisine aşık olması için zorlar. Lena'nın hangi ara aşık olduğunu bilemediğimiz polis memuru da tam bu esnada olaya dahil olup ortalığı şenlik alanına çevirir. (Konu budur!)

Klasik vampir mitini özlediyseniz onlardan bolca var. Aynalar işlevsiz ve güneş yakıyor. Sadece sarımsakla haç eksikti. Almanca konuşan vampir de enteresan geldi. Bir an önce 26 Haziran olsun ve True blood başlasın lütfen, yokluktan ne izleyeceğimi şaşırdım!

4/10.

Never Let Me Go

2011-05-19T22:15:00.000+03:00

Never Let Me Go, 2010 yapımı.

Never Let Me Go; Kazuo Ishiguro'nun güzel kitabından uyarlama güzel, sakin ve bilimkurguya hiç benzemeyen bir bilimkurgu. Her ne kadar "drama ve romance" uygun görülmüş olsa da...

Kitapta çok daha uzun anlatan bir Hailsham'la açılıyor film. "Özel" oldukları söylenen ve dışarı çıktıklarında onları tehlikeli şeylerin beklediği söylenerek beyinleri yıkanan ve başta neden özel olduklarını anlamadığımız çocuklar var. Kitapta öğretmenleri Lucy'nin konuşması bile çok sonralardaydı. O zaman öğreniyorduk aslında o çocukların asıllarından çoğaltılmış kopyalar olduklarını ve organ bağışı için zamanı gelince bir masaya yatacaklarını. Sanki ruhları hiç yokmuşçasına parçalanacaklarını ve bir gün o masada kalacaklarını. Filmde çabucak öğreniyoruz hikayenin aslını. Gizem duygusunu yitiren hikaye sırtını aşka yaslıyor. Kimin aşkına mı?

Oyunculuklar muhteşemdi çünkü oyuncu seçimleri harikaydı. Okurken kafamda çizdiğim resme mükemmel şekilde uyuyorlardı. Keira Knightley -ki kendisi Ruth rolündeydi, onun sevimsizliğini ve kıskançlığını yansıtmakta çok ama çok başarılıydı. (Ayrıca... Keira sen ne çirkin bir kadınsın! Zerre kadar hazzetmiyorum senden.) Ve tatlı Kathy, tatlı Carey Mulligan... Sessiz, sakin haliyle muhteşem bir Kathy olmuştu. Güzel yüzünü seyretmek filmin en zevkli şeyiydi. Ve oradan oraya savrulan Tommy. Üçünün arasında cereyan eden şeydi filmin dayanağı.

Kitabı okuyanların filmden daha çok zevk alacaklarını düşünüyorum. 7/10.

Unknown

2011-05-18T16:39:00.001+03:00

Unknown, 2011 yapımı.

İzlemek için seçmemin tek sebebi Diane Kruger idi, ancak hayal kırıklığı ile kalktım ekran karşısından. İlk kısmında yarattığı merak duygusunu, ikinci kısımdaki açıklamasıyla yerle bir eden hali nedeniyle acımasız olacağım. 2. sınıf bir oyuncuymuşçasına bu filmde rol alan Kruger'a ne demeli? Karanlık, kapkaranlık ve diri tuttuğu merakı tatmin etmekten kesinlikle uzak bir film.

Bir anda karısı ve birkaç insan tarafından tanınmadığı iddia edilen bir bilim adamı var. Sadece birlikte kaza geçirdikleri taksi şoförü tanıyor onu. Adam da komadan uyanır uyanmaz onu aramaya başlıyor. Sonra başlıyor kovalamaca. Varılan nokta çok enteresan. "Sen Dr. Martin Harris değilsin, biz yarattık onu, hatırlasana." Ve Kruger'ın bombası "Asıl buradan sonra ne yapacağın önemli." Ne kadar da didaktik değil mi? Eski bir ajanın bir anda aydınlanıp doğruyu bulması vs.

İzlemeyin, vakit kaybetmeyin. 3/10.

Just Go with It

2011-05-18T16:26:00.001+03:00

Just Go with It, 2011 yapımı.

Eğlenceli ve boş filmlere ihtiyaç duyuyorum zaman zaman. Seyredeyim, güleyim ama geride hiçbir tortu kalmasın, birkaç saat geçirmeme yardım etsin yeter diyorum. Yoksa ne işim olur benim Adam Sandler filmiyle! Zaten bu tarz romantik komediler için yaşlanmaya başlamış, yeni bir Richard Gere vakası olacak bence.

Adamımız estetik cerrah, bir de asistanı var, Jennifer Aniston'un canlandırdığı. Boşanmış ve iki çocuklu. Yıllardır aynı ofiste çalışıyorlar. Bir de Brooklyn Decker olayı var, ancak Jennifer Aniston'un bile o hormonlu domates yanında daha güzel göründüğünü söylemeliyim.

Filmin konusuna dair başka şeyler söylemeye niyetim yok. Benim derdim çocuk oyuncu seçimi. İngiliz aksanına bayılıyorum zaten, bir de bu filmde onu muhteşem yapan 12 yaşında bir cadı var, Bailee Madison. Aşağıdaki videonun 1.15'ten sonraki kısmına dikkat, filmde en sevdiğim şey bu çocuktu. (Link ölmüş, youtube'da arayarak bulabilirsiniz. "Just go with it English accent" yazmanız yeterli.)

6/10.

Vanishing on 7th Street

2011-05-18T16:06:00.000+03:00

Vanishing on 7th Street, 2010 yapımı.

Kötü, çok kötü bir film izlemek ister misiniz? Kurgu sıfır, oyunculuklar dökülüyor, senaryo yerine gizem diye bir şey yutturulmaya çalışılıyor vs. Hepsini bir arada nerede buluruz diye daha fazla düşünmeyin. Burada; ışıkta durmayınca, karanlığa kaçmış ruhlar tarafından kaçırılan insanlardan geride kalan birkaç insancığın filminde.

Bunun için sinemaya giden var değil mi? İnanılmaz! 1/10.

Looking for Eric

2011-05-16T17:45:00.001+03:00

Looking for Eric, 2009 yapımı.

Uzun süredir seyredilecekler arasında duruyordu ancak bir türlü sıra gelmiyordu. Dün birkaç seçeneğin içinden göz kırptığını fark ettim ve bingo!

Ken Loach bazen daraltıyor beni; şiir okumayı nasıl aşka endeksliyorsam, film izlemeyi de sosyal meselelerden soyutluyorum çoğu zaman. Bu nedenle uzun zamandır bekliyordu o kutunun içinde ama ayıp etmişim kesinlikle.

İki Eric var; biri kayıp, diğeri ünlü ve felsefenin dibine vurmuş. Eric Cantona'nın böyle bir yönü olduğunu bilmiyordum açıkçası, futbolu takip etmemek her zaman sevimli bir şey olmuyormuş demek ki. Film boyunca ünlü Eric'in, sıradan Eric'e yumurtladığı felsefeden besleniyoruz, hem de zevkle. O muhteşem İngiliz aksanında kaybolarak üstelik.

Çok sevdiği kadını bir sebeple terk etmiş, diğerini de yine çok önemli olmayan bir sebeple kaybetmiş ve iki üvey çocukla kalmış, hayatta başarısız olmuş bir adam var. Hayat koçluğunu duvarlarını süsleyen Eric Cantona'nın yapası tutuyor ve evet, işe yarıyor. Biraz meşakkatli bir yol ve yol üstünde Eric Cantona bölünerek çoğalıyor vs ama bu kesinlikle filmden koparmıyor insanı. Mutlu bitiyor üstelik. Mutlu biten şeyleri seviyorum ben. Ne zaman olursa olsun, ne kadar geç gelirse gelsin...

Sizin kutuda da bekliyorsa bu film, bekletmeyin! 8/10.

Rabbit Hole

2011-04-24T17:08:00.002+03:00

Rabbit Hole, 2010 yapımı.

Film bir kaza neticesinde çocuğunu kaybeden çiftin, olay sonrasında yaşadıkları göstermelik travmayı anlatıyor. Göstermelik travmayı anlatırken botoksla anlamsızlaşan Nicole Kidman'a bakıp travma geçirmemek imkansız hale geliyor!

Bu filmi ilk duyduğumda, hakkında yazılanları ilk okuduğumda, Oscar adayı olduğunu öğrendiğimde... Umutlarım vardı. Gerçekten güzel bir film bekliyordum. Kötü mü? Hayır, ama tutarlı değil. Anlattığı şeylerle yarattığı hissin devamlılığı yok, avcunun içine alıp götürmüyor insanı.

Afişi çok beğendim. Afişte anlatılanı görmek istedim belki de ve tavşanların içine kaçtıkları deliklerde nelerden saklanacaklarını öğrenmek istedim. İkilinin bu halini Nicole Kidman'ın seçimi belirlemiş, çok da iyi olmuş. Yıllardır evli ve çözümsüz bir çifti canlandırma konusunda kesinlikle iyi iş çıkarmışlardı ama acıyı yansıtmakta?.. Daha doğrusu, o his her neyse, onu tutarlı bir şekilde yansıtmakta kesinlikle başarılı değillerdi. Beklediğim dram, Fransız filmlerinden fırlama repliklerle örülmüş bu denli soğuk ve duygusuz olan değildi. Yanlış anlaşılmasın, kaza göreyim, nasıl ölmüş, detayını bileyim gibi dertlerim yok. Oyunculuğu takdir edilen bir kadının hissettiklerini bana da hissettirmesini bekledim sadece. Ve anneanne rolündeki kadını sevdim, evet.

5,5/10.

Sahilde Kafka-Haruki Murakami

2011-03-19T19:04:00.000+02:00

Sahilde Kafka, Haruki Murakami'nin okuduğum 3. kitabı. Diğerleri Zemberekkuşu'nun Güncesi ve İmkansızın Şarkısı idi. Kitabı okuyan çok sayıda blogger ve okuma grupları nedeniyle aklıma düştü Sahilde Kafka. Adının çekiciliği de inkar edilemez benim açımdan. Kapağı apayrı güzel. Çek Cumhuriyeti'ne gideceğim kesinleştiğinde aklımda tek bir şey vardı, Kafka'nın evine gidecek olmak. "Dünyada Kafka'yı duymayan insanlar var!" diye sayıklarken görüldüm pek çok kez. Öyle ayrıcalıklı bir yeri var Kafka'nın hayatımda, sıradan bir isim olmanın ötesinde. Kitaptaki Kafka'ya da kandım aynı nedenle.

Yine kocaman bir kitap var elimizde. Fazlasıyla hacimli. Tuğla gibi kitaplar okuyorsun, takdir ediyorum diyen bir adam vardı. okurken onu hatırladım sıkça. Bir de bana çok konuşuyorsun diyorlar, bu kitabın 600 sayfa olması gerçekten gerekli miydi? Yoksa Murakami çok mu yazıyor/konuşuyor?

Kitabın kahramanı Kafka(Karga da olabilir) adında bir delikanlı. 15 yaşında, dünyanın en sert delikanlılarından biri. Yaşına göre çok şey biliyor. Bizim 25'likler görse onu kendilerinden utanırlar, o derece! Muhteşem çıkarımları var, 15 yaşında birinin ağzında fazlasıyla eğreti duran. Olsun. Kafka o.

Kitap tekli ve çiftli bölümlerde başka başka hayatları anlatıyor. Murakami okurlar bunun ne anlama geldiğini biliyor. Sonunda bu hayatlar kesişecek, ama nasıl?

Kafka'nın yalnızlığı özümsediği, kendini doğayla bütün kılmaya çalıştığı yerler etkileyici. Her birini hissederek okudum. Kitabın diğer kahramanı Nakata'yı da Kafka kadar iyi benimsedim. "Bendeniz Nakata biraz akılsız bir adamımdır, kedilerle konuşabilirim ve yılan balığını çok severim." Film izler gibiydim, Nakata'ya dair bölümleri okurken. Kafka'da yeniden kitaba dönüyordum. Biri görsellikle ilgili her şeyi önüme sunuyordu, diğeri yalnızlık duygusunu hissettiriyordu. Geri kalanı mı?

Sanki güzel bir pastaya güzel bir krema sürülmüş de yetinilmemiş ve üstüne bir sürü abur cubur ilave edilmiş gibiydi. Oshima ve Saeki ile hiçbir problemim olmadı ama Sakura'nın ortaya çıktığı her sayfada kitaba yabancılaştım. Ve tabii bütün o mistik şeyler... Pek çoğu tamamlayıcılıktan ziyade okuduğum şeyden soyutlanmama neden oldu. Sonu da kaymaklı kadayıf oldu bu durumda. Zira bende tıpkı Çalıkuşu ve Kolera Günlerinde Aşk gibi olmamış izlenimi uyandırdı. Aceleye getirilmiş gibi, yazar artık sıkılıp bitirmek istemiş gibi. Özenle ördüğü hikayenin sonu tavsamıştı ne yazık ki. Vaktinden geç bitirmeye çalışması sebep oldu belki de, belki de çok dallandırıp budaklandırması, bilemiyorum.

Murakami'nin bende yarattığı his net. Güzel yazıyor. Muhteşem yazmıyor. Edebiyat için bir kilometre taşı olduğunu filan düşünmüyorum kesinlikle. Başarılı bir kalem ama bir Gao Xingjian değil. Onu okurken yaşadığım tatmini almıyorum. Haftasonu eğlenceli bir filme gitmeye benziyor Murakami'nin kitapları. Sahilde Kafka'yı tam olarak anlayabilmek için birkaç kez okumamız gerektiğini söylemiş. Ben bir daha okumam.

Let Me In

2011-03-15T15:32:00.001+02:00

Let Me In, 2010 yapımı.

Orijinali olan Låt den rätte komma in, nam-ı diğer Let The Right One In'i böyle çok beğenip de yeniden çevrimini kaçırmam olanaksızdı. İsveçli orijinalinden bambaşka bir sahneyle açılıyor film. Ne olduğunu bilenler için daha baştan kaybediyor belki de sihrini. Olsun diyor, devam ediyorum.

Yeniden çevrim diyince ben biraz Amerikan sosu, biraz farklı bir bakış, daha başka şeyler bekliyorum. Bir Amerikan filmi içinde Avrupa'ya öykünen sahneler görünce şaşırıyorum o nedenle. Kanlar içindeki havuzu, küçük vampirin aslında hadım edilmiş bir erkek çocuğu olmasının esgeçilmesini, diğer çocuğun babasıyla hastalıklı ilişkisinin detaylarının verilmemesini görünce uyanıyorum. Evet, evet ben birebir kopya edilmeye çalışılmış ama yine de dayanamayıp önemli detayları atılmış bir yeniden çevrim izliyorum. Bir de kör gözüm parmağına, filmin sonunda ufaklığın kaderinin tüm ayrıntılarıyla önümüze koyuluşunu izliyoruz. Hani olur da anlamazsak... Küçük vampirimizin ömrü boyunca yanında gezebileceği insanları nasıl seçtiğini, biri gidince diğerini nasıl bulduğunu vs.

Filmi sevmedim mi? Sevdim. Orijinalindeki Eli ile yeniden çevrimindeki Abby eşit derecede fethetti gönlümü oyunculuklarıyla. Abby'ye, Chloe hatrına bir miktar torpil geçtiğimi söyleyebilirim tabii. (Sen nasıl güzel bir çocuksun öyle!) Ancak... Oskar'ı bön bulduğum yetmezmiş gibi, Owen'ı da sevemedim. Isınamadım. Olay budur belki. Filmdeki çocukla arama koyulan mesafe nedeniyle Eli ya da Abby'i sevebiliyorumdur belki ve anlamaya çalışıyorumdur. Bilmiyorum.

Evet sevdim ancak bunda Chloe'nin payı büyük. Keşke onu daha çok görsek. O olmasaydı yeniden çevrim yerine "bol kan sosuyla kopyalanmış" bu filmi sevmem çok da mümkün olmazdı orijinalindeki o muhteşem havadan sonra. O nedenle 6/10.

The Adjustment Bureau

2011-03-15T12:18:00.001+02:00

The Adjustment Bureau, 2011 yapımı.

Gösterime girdiği gün koşa koşa gittim izlemeye. Niye? Matt Damon hayranı mıyım? Elbette, hayır. Tamam, iyi oyuncudur. Tamam, başarılı yapımlarda yer alıyordur vs ama bir John Malkovich değildir nezdimde, filmi geldi diye koşa gideceğim. Benim derdim 2005'te My Summer of Love'da seyrettiğimden beri her hareketini dikizlediğim Emily Blunt idi. Kader Ajanları(?!?) sağolsun, kendisine olan ilgim ve hayranlığım yerlerde sürünüyor artık.

Matt Damon ile Emily Blunt arasında güçlü bir kimyanın olduğu yazıyor filme dair yazan her şeyde. Ben mi körüm, siz mi kimyanın ne olduğunu bilmiyorsunuz acaba? Çipil bir oğlan çocuğu ile yaramaz ama artık bir kadına dönüşmüş, çoğunlukla da mızıldanan ve kesinlikle duygu aktaramayan bir Emily vardı filmde. Bir kez öpüşüyorlar. Nedir? İlk görüşte aşk? Hadi oradan, gerçekten inandırıcı mı buldunuz bunu, yoksa ilk görüşte aşk zırvalığına inanmak isteyen bir tarafınız var da bu dandik Hollywood filmi buna meze mi oldu?

Matt Damon'un en kötü performanslarından biridir herhalde Amerikan Başkanlığı için gelecek vaad eden politikacı rolü. Birini kıramamış da oynamış bence. Yoksa o senaryoyu okuyup da sadece Emily'i öpeceğini düşünerek bu kadar kötü bir filmde oynamış olamaz değil mi?

Aşkları uğruna kaderlerine isyan eden bir çiftin neden aşık olduklarını, yıllarca birbirilerini neden unutamadıklarını kesinlikle anlamıyoruz. Bahsi geçen güçlü kimya, çok satsın diye yaratılmış bir illüzyon sadece. Güçlü kadın Elise'den, mıymıntı oradan oraya sürüklenen müstakbel politikacı eşine dönüşen Elise'i görüyoruz Emily Blunt olarak vücut bulmuş şekilde ve Devil Wears Prada'dan sonra Blunt'a olan tüm inancımı kaybediyorum.

Bir de şapkalar var. :) Evet. Spoiler vermeyeyim ama çok komik. Şapka... Hala gülüyorum. Keşke Alice In Wonderland okusaydım!

4/10. (Acımasızca biliyorum ama gerçekten vasattı.)

Zeynep Atınç

2011-03-15T12:01:00.000+02:00

Zeynep Atınç'ı çeşitli mecralardan takip ediyorum. Yaptığı bazı ayakkabılara da ciddi anlamda hayranım.

Uzaktan hayran olmamın ne bana, ne o güzel ayakkabılara hayrı var diyerek soldaki ihtişamlı yavruya yakından da dokunmaya karar verdim. (Sağol Trendyol!)

Fakat kaderin acı oyunu, ayakkabılar elime geçtikten kısa bir süre sonra rahatsızlanıp topuklularıma bir süre veda etmem gerektiğine karar verdim. Ben değil aslında, lomber disk henrisi karar verdi benim yerime. Olsun. Havalar orta karar daha, ben seni giyerim yaz gelmeden!

2010-2011 Beta kış sezonunu kapattık!

2011-03-09T19:59:00.000+02:00

Ben kendi adıma kapattım yani. Kapanışı da Facebook üzerinden kazandığım hediye çeklerini şu iki güzel ayakkabıya yatırarak yaptım. Aynı modelin iki farklı rengi olduğunun ben de farkındayım ama çok sevince yapıyorum ben böyle. Şimdi yaz sezonunu bekliyorum, sapsarı sandaletler istiyorum. (Bu yazı eski aslında ama manasız Blogspot yasağı yüzünden bugüne kaldı.)

Black Swan

2011-02-28T21:22:00.000+02:00

Black Swan, 2010 yapımı.

Filmle ilgili sesler ilk yükseldiğinde başlamıştım merak etmeye, pek çok Natalie Portman hayranı gibi. Birkaç ay önce de netten izlemiştim lakin kesmemişti, dün muradıma erdim ve tuhaf bir salon da olsa sinemada izledim.

Sahnede düştüğü an... Acı çekiyordu hani. Fiziksel acı değil, ruhu acıyordu yaşadığı buhrandan dolayı. İnanılmaz bir şey ama taa içimde hissettim acısını. Film budur benim için. Başarısı budur. Natalie Portman'ın tek başına esip gürlediği bir anti-Amelie hikayesidir. Aynı duygu yoğunluğunu, birbirine tamamen zıt iki farklı anda yansıtabilen iki güzel film.

Black Swan olmuş. Oscar bazen işe yaramaz bir göstergeye dönüşüyor ama bu kadın, bu rolle o ödülü almasaydı acaba kim, hangi rolle alabilirdi?!

Değişimi esnasında derisinde beliren pullara varana kadar hayran oldum. Clint Mansell'i de ayrıca seviyorum. "Kronos Quartet"li halini özlüyorum.

Yağmurdan kaçıp da Black Swan'a sığınmak haftamın en güzel şeyiydi. Natalie Portman, sana bayılıyorum!

8,5/10.

Order Cafe Bistro Antalya

2011-02-27T13:43:00.000+02:00

Order Cafe&Bistro, Antalya'da, Atatürk Parkı'nın içinde fazlaca standart bir mekan. Menüsünde özellikli hiçbir şey yok, pek çok Antalya yeme içme mekanı gibi. Bu bloga neden mi konuk oluyor? Muhteşem kazıkçı anlayışı yüzünden!

İki hafta önce bir pazar günü, çılgın esen bir rüzgarın eşliğinde en güzel noktasına yerleşiyoruz mekanın. Upuzun bir alana yayılmış, ama garsonlar ilgileniyor mu hepsiyle? Tabii ki hayır. Çok bekleyeceğimizi fark ettiğimden, içimiz ısınsın diye hem de, kalkıp en yakın garsonu buluyorum, iki fincan çay istiyorum.

Masa pis. Rüzgar her şeyi darmadağın etmiş zaten. Şöylece bir siliniveriyor masa ve soğuktan az hallice iki küçük fincandaki çay konuyor masaya.

Kalkma zamanı geliyor, ara ki bulasın bir ilgilenen. Ne mümkün! Ana binaya gidiliyor hesap ödensin diye. O iki soğuk, tabağına da dökülmüş, yarı pis masada içilen çay için ne isteniyor biliyor musunuz? 10 TL! Evet evet, doğru vallahi. İnanamayıp menüde görmek istiyorum, ince bellinin fiyatı 3 lira imiş, fincanı isteğe göre getiriyorlarmış, menüde yazmıyormuş. Ayrılmadan dillendiriyorum hissiyatımı. "Korkunç servisinize, pis masanıza ve soğuk çayınıza biçtiğiniz 5 TL için utanmalısınız."

Peki... Utanıyorlar mı? Hayır. Bir daha gidiyor muyuz ya da herhangi biri gitmeye kalktığında engel oluyor ve kötü reklamın ne kadar hızlı yayılacağını herkese gösteriyor muyuz? Evet.

Kathre (Mücevherin cam hali imiş)

2011-02-24T20:20:00.000+02:00

Kathre, yandaki kadar güzel bir şey. Narin, zarif ve camın en güzel hali.

Cam takılara bayılıyorum. Bu ürünleri de kaç zamandır gözüme kestirmiştim. İlk parça yandaki oldu. Nereden mi aldım? Buradan. Keşke bütün ürünlerini satışa koysa, değil mi?

The King's Speech

2011-02-22T21:32:00.000+02:00

The King's Speech, 2010 yapımı.

Eli yüzü derli toplu, hiçbir firesi olmayan, aksanı gibi İngiliz bir film idi benim seyrettiğim. Colin Firth'ü severim, böyle filmlerle gitgide büyüyor gözümde. Çoğu zaman unutuyorum rol yaptığını, seyrederken kaptırıp gidiyorum. Geoffrey Rush ile muhteşem ikili olduklarını da söylemeden geçemeyeceğim. 2 saati aşkın süre boyunca salonda karıncalanmadan oturmayı beerebildiğim nadir filmlerden oldu.

Hiçbir ünvanı, diploması ve eğitimi olmayan Lionel'ın çocuklarıyla Şekspircilik oynaması ve olası Kral'ın bundan bihaber olması filmin en sevdiğim detayı idi. Helena Bonham Carter rahatsız etti, çok sivri görünüyordu böyle bir film için.Sanki yanlışlıkla seçilmiş gibi. Ya da elleri yerinde ayakları ve ayakları yerinde kolları varmış gibi. Yakışıksız bir hali vardı kurgunun içinde. Gidip sigara içsin ve beylik laflar yumurtlasın o, böyle bir filmde ne işi var!

Haftalardır Antalya sinemalarında doğru dürüst film seyretme şansım olmuyordu, mutlu oldum. Kendimi saçma bir düzene kaptırdığım için de filmlerin arası açıldı, bu da bloguma yansıdı. Bu post ile bu gidişe dur diyor, efendi efendi blogumun başına geçiyorum.

Film mi? 8/10.

Yaşasın obje olarak kullanılan erkekler!

2011-01-18T21:47:00.000+02:00

Biz de biliyoruz hayatın tadını; lakin her an, her yerde çıkmıyor işte insanın karşısına. Çok acı vallahi.
&nbsp;

Av Mevsimi

2010-12-23T22:37:00.000+02:00

Av Mevsimi, 2010 yapımı.

Aslında ben bu tongaya düşmezdim, düşmezdim ya, sebebim o fragmandır. Bilgisayarla sonradan eklendiğini öğrendiğim ağaçların arasından kıvrılarak akan o tekinsiz nehrin güzelliğidir kendimi o salonda buluverişimin sebebi.

Siz en son ne zaman piyes izlediniz? Ben geçen pazar izledim. Duymadınız mı? Yavuz Turgul'un yeni piyesi sinemalarda. Peki nasıl mı yapmış?

O dere sahnesi mesela, aklına ilk geldiğinde çok mutlu olmuş olmalı. Sonra... Artık dillere düşen o meş(um)hur türkülü sahne. Küvetteki Okan Yalabıklı sahne aklına ilk geldiğinde çok mutlu olmuş mudur ki? (sarı ördek eksikti) Ya Çetin Tekindor'un o yakın plan burun kıllarını gördüğümüz hezeyanlarla bezeli sahnesi?

Peki neden bütün bu kerameti kendinden menkul sahneleri birleştirip Cin Ali serilerinden fırlamış cümlelerle süsleyip "sinema" diye gözümüze soktu ki? Çok şenlikli bir filmdi gerçekten de. Şener Şen'i hiç bu kadar tekdüze görmemiştim, Yalabık ve bastıbacağı azarladığı sahnedeki rolü hayatının en kötülerinden biri olsa gerek. Zira ödevini yapmadığı için öğrencisini azarlayan emekliliği yaklaşmış ilkokul öğretmeninden hiçbir farkı yoktu. Davaro'da kadın kılığında, elinde kaşıklarla oynayıp da beni krize sokması, Çıplak Vatandaş'ta şartların onu sürüklediği yerde boğulmak yerine çıldırıvermesi, "domates, domates" diye fısıldayarak sokakta sebze satmaya çalışması, Aşık Oldum'da kırmızılı kadın karşısındaki performansı nerdeydi; Av Mevsimi'nde "çok sıkıldım ben, zaten metni okuyorum, oynamıyorum ki, yeni arabanın taksitlerini bitirmek de şarttı ama" tavrındaki oyunculuğu nerede?..

Cem Yılmaz. Varlığından zerre hazzetmediğim insanlardan. Popülerliğine karşı geliştirdiğim bir alerji var mı diye kendimi eleştirdiğim dahi oldu. Zorladım, şovlarını izlemeyi denedim, manasız filmlerini izledim. Hayır, olmuyor. Sadece bir kez Hokkabaz'da beğenir gibi olmuştum, o kadar. Ya bu filmde? Deliymiş. Hımm... Salondaki sarımsak beyinlilerin en dramatik yerlerde gülmesi ve orangutanlar misali cips yemeleri yüzünden dikkatim dağılmış ve deliliğini özümseyememiş olabilirim ama böyle düşünmek tamamen safdillik olur. Her ne kadar bastıbacağı sevmiyor olsam da bu sefer onu suçlayamam, yiğidi öldürmeden hakkını teslim edelim mümkünse. Onun rolü yansıtmadaki başarısızlığı da yönetmenin eseriydi. Ben bu kadar "yapmacık" bir deli görmedim. Hayde diyip coşan, içindeki "kötü polis"i vicdanıyla bastırıp da "iyi polis"e dönüştürdüğü anları gözüme gözüme sokan bütün o sahnelerde ben tavuk misali yeri eşeliyordum ayaklarımla, lütfen artık bit de eve gideyim diye!

Criminal Minds izliyorum ben. Nihayetinde 6 sezondur devam eden bir dizi, takıldığı aksadığı yerler kesinlikle olacaktır; lakin "kriminal" bir şey yapmaya ahdediyorsanız nasıl yapmamam gerekir örneği için Av Mevsimi'ni, nasıl yapsam zekice olur acaba için de Criminal Minds'ın en kötü bölümünü izlemelisiniz. Demem o ki, dizinin en kötü bölümü bile tırnak, tırmalama izini gösterme şekline çok güldüğüm Av Mevsimi'nden iyiydi.

İzlediğim kötü filmlerden biriydi. Reklam muhteşem, fısıltı gazetesi harika, fragman iştah açıcı; sonuç, pimi çoktan paslanıp da düşmüş bomba. Allahtan Eyvah Eyvah 2 geliyor. :)

4/10.

Şemsiye (Şemsiye mi???)

2010-12-04T00:30:00.000+02:00

Bir şemsiye için Fare nasıl bir markalaşma anlayışıdır acaba gibi düşüncelere gark olmuşken, birden onun "Fare Umbrella" olabileceği aklıma geldi. Kendi kendime güldüm, Allahtan geceydi ve kimse şahit olmadı bu komik akıl yürütme anıma. E benim ne suçum var, Celal Birsen'den sonra Fare gibi bir markayı garipsememem garip olmaz mıydı?

Trendyol'da neler varmış acaba diye merakla bakınırken gördüm bu muhteşem şemsiyeleri. Görseldeki benim favorim. Üsküdar'a bir daha asla gitmek istemiyorum ama ola ki yolum düşerse ve siz de bu şemsiyeyi fırıl fırıl çevirerek yürüyen garip giyimli bir kız görürseniz, şaşırmayın. Planı bugünden yaptım.

Standart, ruhsuz şemsiyelerden sonra pek'oş geldi bu ve birkaç şemsiye gözüme. Hangileri mi?

Parçalı bulutlu yağmur... Ne sevimli fikir!

Kabak şeklinde bir şemsiye yağmur ve rüzgar için etkili bir çözüm olabilir mi bilmiyorum ama kabak şeklindeki bir şemsiyeyi turuncu yerine siyah tasarlayan tasarımcı arkadaşa buradan teessüflerimi sunuyorum.

Bu da KiteBrella imiş, namı-ı diğer çift kişilik şemsiye. Parlak fikir, lakin bunu da kınamak istiyorum. İki kişi bir şemsiyenin altında yürüyecekse yapışık olmalılar. Tasarım uğruna sevenler ayrılmasın. Lütfen.

Going the Distance

2010-11-28T12:46:00.000+02:00

Going the Distance, 2010 yapımı.

Kesinlikle bilinçli bir seçim değildi, denk geldi ve seyrettim. Böyle bir filmi bilinçli olarak, hakkında yazılmış çizilmiş şeyleri okuyarak seyretme ihtimalim var mı? Aman Allahım, daha neler!

Çok kötü. Evet, derinlikli bir anlatıma filan gerek yok. Öyle böyle değil, çok kötü. Birbirlerinden kilometrelerce uzakta ilişkilerini sürdürmeye çalışan Erin ve Garrett'ın varmış numarası yapan aşk öyküsünü izliyoruz filmde, Garrett'ın arkadaşları Dan ve Box'ın komik olması gerektiği düşünülmüş abuk sabuk diyalogları eşliğinde.

İlk soracağım soru şudur: Drew Barrymore'a n'olmuş?! O çene, şişmiş yüz, garip gülüş... Bu kız bu kadar itici ve çirkin değildi. Ben mi yanlış hatırlıyorum, yoksa bıçak ve botoks mu değmiş o yüze? Değdiyse o çeneyi niye düzeltmemiş? İş kazasından hallice bir yüzle çocukluğumun tatlı, sevimli ve güzel Drew'ini gömmeme sebep olduğu için ayrıca nefret ettim bu filmden!

Garrett ve Erin arasındaki aşka ikna olmanız için hiçbir veri yok elde, bilesiniz. Esas oğlan aslında gayet beceriksizken, GG'nin Blair'ine doğum günü için minicik bir şey bile almayı akıl edemeyecek kadar kazmayken, birden sevgilisine sürpriz olsun diye ülkenin diğer ucuna uçan bir adama dönüşüyor. Yerseniz!

Kadın da, yanındaki taş gibi barmeni esgeçip niye sevdiğini anlamadığımız, beş bin mil ötede yaşayan adama bel bağlıyor. Hani bir özelliğini filan görsek içim yanmayacak! Onun için işinden gücünden vazgeçmeye kalkıyor, şehir değiştirmeyi düşünüyor vs.

Bu filme bir yerlerde denk gelirseniz, esgeçin. Romantik komediden tiksinmeme rağmen "uzak mesafe ilişkisi" hakkında birtakım fikirlerim olduğundan "acaba?" diyerek oturdum başına, ama Türkçe adı hariç hiçbir detay mutlu etmedi beni. Seni Uzaktan Sevmek adıyla gösterime girdi film Türkiye'de. Korkunç çeviriler yerine bu seferki isabetli ve sevimli bir tercih olmuş bence.

Film mi? 1/10.

Fikirlerim mi?
Uzaktan ilişki olmaz. Ne zaman olurdu? Modernizmin, aptal insan egosunun dünyayı henüz bu denli kirletmediği zamanlarda belki. Saygısızlığın, kabalığın, çirkinliğin yaşadığımız evreni bir canavar gibi avcunun içine aldığı bu hayat şartları birini dibinizdeyken bile sevmeyi güçleştirirken; araya mesafe girdiğinde özensizlikler ve emek vermemek nedeniyle o ihtimali sıfırlıyor benim nazarımda.

Prensesin Uykusu

2010-11-24T20:10:00.001+02:00

Prensesin Uykusu, 2010 yapımı.

Dur! Popüler kültür diyip geçme, tanı o dehlizin içindeki canavarı!
Prensesin Uykusu'nu bu yüzden izledim işte. Orhan Pamuk okumadan "yo, asla okumam ben onu" diyip de bunu niye dediğini bilmeyen tipler var ya, onlara deli olduğum için seyrettim. E merak ediyorum, çamur atacaksam da gönül rahatlığıyla atayım, di mi?

Çağan Irmak'ın Issız Adam faciası vardı değil mi? Ticari başarısı, sanatsal anlamda rezilliği beraberinde taşımıştı rahat rahat. Hep düşünürüm, Issız Adam'ı izleyip de sevmiş biriyle aynı masada otursam ne konuşabilirim acaba diye. Havadan ve sudan ancak,başka bir ihtimal gelmiyor aklıma. Sonra yılmayıp Ulak'ı da izledim. Aynı oranda başarısız bulmamakla birlikte kesinlikle izlenesi bir film olmadığını düşünüyorum onun da. Daha geriye gideyim mi? Yaptığı bütün filmleri izledim. Çarpıldığım yapımı olmadı, izlemekten keyif aldığım ise oldu. Prensesin Uykusu'na gelince...

Aziz, Neşet, Sevinç, Gizem, temizlikçi çok gülen teyze, rejisör eskisi Kahraman amca... Aziz'i sevdim. Yüzündeki ifadeden dolayı yarım akıllı olmasını beklediğim doğrudur, o konuda hayal kırıklığım devam ediyor ama n'apalım. Söylediklerinden, söylemediklerinden ve oynadıklarından bana lezzetsiz gelen tek şey o hayalet tiradıydı! Ne işi vardı ki onun orada? Ne anlamsız ve gereksiz bir sahneydi. Neşet... Onu da sevdim. Çok gerçekçi. Yüzeysel, bıçkın, sağlam, terk edilmiş, vefalı, bazen dangalak, basit ve zararsız bir genç adam. Sevinç... Ben Sevinç Erbulak'ı sevmiyorum. Süper Baba'dan sonra kadını izlediğim hiçbir filmde ona karşı azıcık bile sempati hissedemedim. Fena halde kaba, itici ve yapay geliyor. Keşke anne rolünde onu izlemeseydik, mahalle kuaförünü canlandırma konusunda aman aman başarılı olduğunu düşünmüyorum.Gizem... Filmin neredeyse tamamında "olmadığı" için üzüldüm. O veletten iş çıkardı bence. Uyan çocuk! Kütüphanede çalışan temizlikçi teyze manasız manasız her güldüğünde ben de güldüm. Bunun yüzü böyle, derken aslında kendi yüzünü de gösteriyordu. Kahraman amca, Genco Erkal'ın yazıp oynadığı bölümdü. İzlemek çok zevkliydi; onu seyrederken ekrana, filme yabancılaşmak mümkün değildi. (Ne içirdi Neşet ona? Sağırım ben, duyamadım.)

Türk sinemasındaki bu tarz masalsı olmaya çalışan yapımları genelde iyi niyetli buluyorum. Bu da çabayı sonuca ulaştırmak konusunda çok başarılı olamamış iyi niyetli bir yapım. Redd için kırpılan ya da yazılan senaryonun sırıttığı pek çok yer var. Animasyonlarla ilgili hiçbir problemim yok, keşke daha çok olsalardı, o ahtapottan filan da çok olsaydı, nerede kaldı hayal gücü! Hikaye var, evet ama niye derinliği yok? 110 dakikaya mı sığmadı? Aziz ve Neşet niye sadece çocukların olduğu bir ülkede büyüdü? Hadi Aziz'i azıcık gördük ama Neşet'e dair hiçbir fikrimiz yok. Fikfik peşinde koşuşunu izletmekten daha az zevk verir diye mi yok?

Canınız sıkılıyorsa liselilerin olmadığı bir seansta izleyin, gitsin. Vakit geçiyor. Ne kazandırıyor? Burukluk... "Bu malzeme keşke böyle çiğ servis edilmeseydi"nin burukluğu. 6/10.

Dipnot: Prenses... Erkeklerin kadınlara söylediği ve benim duyduğum anda tüylerimi diken diken bir kelimedir. Ezkaza biri bunu bana söylerse pimi çekilmiş bombaya dönüşebilirim, içimden Mr. Hyde fırlayabilir, ayı çıkabilir, taş düşebilir. Öyle bir tiksinme bendeki. Demeden geçemedim.

Bitki Çayları-Doğadan Beşi Bir Yerde

2010-11-23T22:46:00.001+02:00

Nette bu çaya ait herhangi bir görsel bulamamam ne enteresan değil mi? Geçelim.

Bitki çaylarını seviyorum, marketlerde bulabildiklerim içinden yine Doğadan'ın yaseminli yeşil çayı favorim. Alternatif arayışlarım genelde hayal kırıklığıyla sonuçlanıyordu, bu güzel kutuya denk gelene kadar. Fotoğraf kalitesinden çayın içinde neler olduğu görünmüyor değil mi? Kekik, mate, biberiye, yeşil çay, funda otu varmış. Sıcak suyla birleştiği anda muhteşem kokmaya başlıyor. Muhtemelen form çayı, fakat o kısmı ilgimi çekmiyor, zira tadı ve kokusu harika. Ot çöp çaylarına, yeşil çay hariç ilgim olmadığı için nadiren beğendiğim örneği oluyordu. Bu onlardan biri. Tavsiye ederim. Dışarıda yağmur yağarken için. Ne güzel.

No One Knows About Persian Cats

2010-11-18T17:26:00.003+02:00

No One Knows About Persian Cats, 2009 İran yapımı.

47. Altın Portakal Film Festivali'nde kaçırıp da izleyemediğime üzüldüğüm filmlerdendi, yoksunluklar ülkesinde müziğin peşinde kendilerini ifade etmeye çalışan gençlerin hikayesi. Hakkında fazlaca yazı okuduğum için beklentilerim artmış sanırım. Dahiyane bir sinema örneği beklemeye başlamışım, o yüzden de bir miktar hayal kırıklığına sebep oldu aslında derin bir hikayeyi yüzeysel anlatmaya çalışan bu film.

Yerin 3 kat altında (ki bunu kesinlikle gerçek anlamıyla kullandım), otoban kenarlarındaki çok katlı inşaatlarda, çatı katlarındaki izbe küçük odalarda ve en yaratıcısı, ağıllarda müzik yapmak için uğraş veren; modern bir köy izlenimi veren İran'ın saçmalıklarla dolu yasaklarıyla başetmeye çalışan bir grup insanın hikayesi bu. Filmde şarkı söyleyen çoğu kadının yüzünü sadece flu şekilde görmemizin nedeni de aynı yasaklar. Kadın sesine izin verilmiyor, yarattığı cinsel çağrışımlar(?) nedeniyle ve şarkı söyleyeceğim diye ayak direyenler de sıklıkla hapse atılıyor. Bu şartlarda yaşayıp giden iki gencin Avrupa'ya gitmek, orada albüm çıkarmak ve konser vermek üzerine hayalleri ile; o hayallerle aralarında duran pasaport, vize problemlerini çözmeye çalışmalarını izliyoruz.

Genelde dar mekanlar kullanıldığı için çekim açıları da insanın içini bunaltan cinstendi, seyrederken o fluluk ve bir yere sıkışıp kalıyormuş hissi filmde beni en çok rahatsız eden şey oldu. Ayrıca pek çok yeri hayal gücümle doldurmaya çalıştım, keşke devlet görevlilerinden biri olsaydı (cd'lerden dolayı ortaya çıkan monoloğa şapka çıkardığım kısmı unutmadım) ve bizim askerler gibi "yassah hemşerim" deseydi, inandırıcılığı artacaktı gözümde bütün o yasaklamaların. Bu haliyle sadece bir tarafı gördük, o tarafın şikayetlerini dinledik, yasak olmasına rağmen batıya has bütün o müzik aletlerinin ülkede cirit attığına tanık olduk ama baskıcı tutumun diğer unsurunu sadece hayal ederek seyrettik filmi. Çekim için izin alamamış bir yönetmenden bahsettiğimizi biliyorum. Olsun. İçinde yaşadığı gerçekliği sunarken fazlaca içselleştirdiği için dışarıdan da öyle göründüğünü düşünen bir adamın işi gibi duruyor. The Stoning of Soraya M.'de olduğu gibi kör kör parmağım gözüne yaklaşımını böyle durumlarda kucak açarak karşılıyorum.

7/10.

Saw 3D vs Acı Aşk

2010-11-17T00:46:00.003+02:00

Acı Aşk, 2009 yapımı.

Saw 3D ile ne alakası mı var? Saw'ı izlemeyi denedim, evet. Niye? Popüler kültür yoksunluğu çekmemek için. Ne oldu peki? Sadece 20 dakika dayanabildim. Şiddetin estetize edildiği uzakdoğu filmlerine dayanabiliyor olsam da vahşetin bu denlisi benim başedebileceğim bir şey değil. Bir insan evladının böyle filmleri rahatça seyredip "normal" kalması da imkan dahilinde değil bence. Savaşı, şiddeti, tecavüzü, işkenceyi hayatımıza sokanlar uzaylılar olmadığına göre şiddetin, vahşetin sinema yoluyla içselleştirilmesi de pek mümkündür gözümde. Saw 3D için de notumu vereyim mi buraya kadar gelmişken?

1/10! Hayır, buna "sinema" denmiyor.

Acı Aşk'a dönecek olursam... Cansu Dere rol aldığı filmleri, dizileri vs sonra hiç izlemiyor mu acaba? Ben nasıl bir iş çıkardım diye hiç mi merak etmiyor? Bu denli kasılarak oynadığını sadece biz mi görüyoruz? Ya da her duygu durumunu aynı kasılmış yüz ifadesini azıcık değiştirerek ifade etmeye çalıştığını hiç fark etmiyor mu? Birileri uyarmıyor mu onu? Uzun bacaklarının hatrına başarısız oyunculuğunu izlemek çok ciddi bir bedel değil mi? Ha, umutluyum o ayrı. Cansu Dere'nin mükemmel bir oyuncu olacağını iddia etmiyorum ama daha başarılı işlere imza atacak kadar azimli olduğunu düşünüyorum.

Songül Öden kimdir, ne yapar bilmezdim ama filmdeki arızalı kadın rolünden dolayı resmen kanım ısındı ona. Orhan'ın golüyle buluşmadan önce onu sevmekten vazgeçemediğini söylediği sahne manyaklığının en ciddi kanıtıydı. Bir de hanımefendinin memeleri var, hepimiz gördük, onayladık.Giydiği kıyafetler hariç filmin en başarılı kısmı onun oyunculuğuydu bence.

Halit Ergenç'i, ne hissettiğini tahmin etmek zorunda bırakan oyunculuğu nedeniyle sevmedim. Ezgi Asaroğlu konusunda ise ikircikliyim.

Film mi? Elinde yüzükle evleneceği kadının yanına giden Orhan'ın onu başka bir adamla birlikte görmesi sonucunda yaşadığı travma ile başlıyoruz. Hemen akabinde Oya ile tanışıyor, evleniyorlar. Evlendikleri gün geçirdikleri trafik kazası neticesinde Oya kör oluyor. (Allahım kör et beni, aksın gözüm yaşı aksın, bundan böyle kör baksın!) Sonra bir de Seda var. Sevgili Orhan damızlık misali gününü gün ederken her şeyin sarpasardığı bir an geliyor. Sonrası mı?..

İyi niyetli bir çaba bence. Daha iyi ve mümkünse tanınmayan ve o tuhaf afişin ortaya çıkmasına yol açmayacak oyuncularla çok daha derli toplu, belki de kaliteli bir film olabilirmiş. Senaryoda aksayan yerlere filmin senaristi kadar çatlak ama ayakları yere daha sağlam basan biri müdahale edebilseymiş çok daha parlak bir film izleyebilirmişiz. Bu haliyle 4/10.

Bu bayram el öpenleriniz şok olsun!

2010-11-13T00:35:00.000+02:00

Finansbank'ın enteresan reklamı bu, gecemin eğlencesi oldu.
Bunun yaratıcılık olduğuna beni ikna edebilirler mi?
Tekrar bakıyorum, "el öpenlerin şok olsun!" mu???
Bu nedir, Allah aşkına!

The question is: Who cares?

2010-11-10T17:14:00.000+02:00